คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยซึ่งเป็นคนต่างด้าวเชื้อชาติอินเดีย สัญชาติอินเดียได้บังอาจเข้ามาในพระราชอาณาจักรไทยโดยไม่ปฏิบัติตามพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง แล้วแจ้งข้อความอันเป็นเท็จแก่เจ้าพนักงาน ซึ่งเจ้าพนักงานผู้กระทำตามหน้าที่ได้จดข้อความอันเป็นเท็จตามที่จำเลยแจ้งลงในเอกสารราชการ การกระทำของจำเลยก่อให้เกิดความเสียหายแก่ผู้อื่นหรือประชาชน ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 137, 267 และพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ. 2493 มาตรา 6, 21, 58, 60 ริบบัตร (ประชาชน) ของกลางจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ. 2493 มาตรา 58, 60 และประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 137, 267 ให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 267, 91 ให้จำคุกจำเลยไว้ 3 เดือน ริบบัตรของกลางจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาว่า(1) การที่ศาลล่างทั้งสองวินิจฉัยชี้ขาดคดีโดยรับฟังพยานเอกสารซึ่งมิใช่พยานเอกสารมหาชน และมิใช่ต้นฉบับเอกสาร โดยปราศจากพยานบุคคลมาสืบประกอบนั้นเป็นการมิชอบ(2)
โจทก์ฟ้องคดีนี้โดยตั้งข้อหาว่า จำเลยหลบหนีเข้าเมืองมิได้ตั้งข้อหาว่าจำเลยอยู่ในประเทศไทยโดยไม่ได้รับอนุญาต ฉะนั้น เมื่อข้อเท็จจริงได้ความตามคำพยานโจทก์จำเลยว่า จำเลยได้เดินทางเข้ามาในประเทศไทยโดยมิได้ผ่านด่านตรวจคนเข้าเมืองเป็นเวลากว่า 10 ปีแล้วคดีของโจทก์จึงขาดอายุความศาลฎีกาเห็นว่า ปัญหาฎีกาข้อ 1 จำเลยมิได้ยกขึ้นว่ากล่าวมาในชั้นศาลอุทธรณ์จำเลยจึงหยิบยกขึ้นมาให้ศาลฎีกาวินิจฉัยในชั้นนี้มิได้ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้ส่วนปัญหาข้อ 2 นั้น ได้ความว่าจำเลยได้เข้ามาในราชอาณาจักรไทยโดยไม่ผ่านการตรวจของเจ้าพนักงาน และไม่ได้เดินทางเข้ามาตามช่องทางซึ่งรัฐมนตรีกำหนดไว้ตามกฎหมายเข้าเมือง และตามฟ้องโจทก์ก็ได้บรรยายว่า
นับแต่จำเลยเข้ามาในราชอาณาจักรจนกระทั่งจำเลยถูกฟ้อง จำเลยอยู่ในราชอาณาจักรด้วยการเข้ามาโดยไม่ปฏิบัติตามพระราชบัญญัติคนเข้าเมืองพ.ศ. 2493 มาตรา 21 ตลอดมาและทางพิจารณาก็ได้ความตามฟ้อง ฉะนั้นแม้จำเลยจะได้เดินทางเข้ามาในประเทศไทยถึง 10 ปีแล้วก็ตาม คดีของโจทก์จึงหาขาดอายุความฟ้องคดีตามพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ. 2493 มาตรา 58 และประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 95 ไม่พิพากษายืน
