คำฟ้องและคำให้การ
ผู้ร้องยื่นคำร้องว่า ผู้ร้องประสบกับการขาดทุนจนไม่อาจดำเนินกิจการต่อไปได้ จึงได้ประกอบปิดกิจการและเลิกจ้างลูกจ้างเมื่อวันที่ 19 เมษายน 2529 โดยได้จ่ายค่าชดเชยให้แก่พนักงานของผู้ร้อง เนื่องจากนายปรีชา ตั้งทับสุนทร เป็นกรรมการลูกจ้างซึ่งผู้ร้องได้เลิกจ้างด้วย ผู้ร้องจึงขออนุญาตเลิกจ้างนายปรีชาโดยให้มีผลตั้งแต่วันที่ 19 พฤษภาคม 2529นายปรีชา ตั้งทับสุนทร ผู้คัดค้านคัดค้านว่า ผู้ร้องไม่ได้ประสบภาวะการขาดทุนจนไม่อาจดำเนินกิจการต่อไปได้ หากเป็นเพียงความคาดหมายของผู้ร้องเท่านั้น ถ้าผู้ร้องยังเปิดดำเนินกิจการก็สามารถทำได้และมีกำไร ที่ผู้ร้องเลิกจ้างลูกจ้างทั้งหมดก็เพื่อประสงค์จะเลิกข้อตกลงเกี่ยวกับสภาพการจ้างระหว่างผู้ร้องกับสหภาพแรงงานเหมืองเรือขุดแร่ดีบุก 12 ธันวาคม ซึ่งลูกจ้างทั้งหมดของผู้ร้องเป็นสมาชิกรวมทั้งผู้คัดค้านเป็นกรรมการสหภาพแรงงานอยู่ด้วย
ผู้ร้องเลิกจ้างผู้คัดค้านตั้งแต่วันที่ 19 พฤษภาคม 2529 โดยยังไม่ได้ขออนุญาตต่อศาล ขอให้ยกคำร้องศาลแรงงานกลางมีคำสั่งอนุญาตให้ผู้ร้องเลิกจ้างผู้คัดค้านได้โดยให้การเลิกจ้างมีผลตั้งแต่วันที่ 19 พฤษภาคม 2529ผู้คัดค้านอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ที่ผู้คัดค้านอุทธรณ์ว่า การที่ผู้ร้องมายื่นคำร้องต่อศาลเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม 2509 โดยให้มีผลเลิกจ้างผู้คัดค้านย้อนหลังไปถึงวันที่ 19 พฤษภาคม 2529 และการที่ศาลแรงงานกลางมีคำสั่งอนุญาตให้เลิกจ้างผู้คัดค้านได้โดยมีผลย้อนหลังไปตามคำร้องของผู้ร้องจึงเป็นการไม่ชอบนั้น
พิเคราะห์แล้วเห็น่วา ศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงว่าผู้ร้องได้ปิดกิจการและเลิกจ้างลูกจ้างทั้งหมดไปแล้วตั้งแต่วันที่ 19 พฤษภาคม2529 เมื่อกรณีเป็นเช่นนี้ผู้ร้องจึงมีเหตุที่จะเลิกจ้างผู้คัดค้านได้ ที่ศาลแรงงานกลางอนุญาตให้ผู้ร้องเลิกจ้างผู้คัดค้านได้จึงเป็นการชอบแล้ว แต่การที่ผู้ร้องจะเลิกจ้างผู้คัดค้านตั้งแต่เมื่อใดเป็นเรื่องที่ผู้ร้องจะต้องไปดำเนินการออกคำสั่งอีกชั้นหนึ่งศาลแรงงานกลางไม่พึงก้าวล่วงมีคำสั่งเช่นว่านั้นพิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกคำสั่งของศาลแรงงานกลาง เฉพาะที่อนุญาตให้การเลิกจ้างมีผลตั้งแต่วันที่ 19 พฤษภาคม 2529 เสีย นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาของศาลแรงงานกลาง
