คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นนิติบุคคลตามกฎหมาย ได้มอบอำนาจให้นายเชวง ชีวานนท์ เป็นผู้ลงชื่อในหนังสือสัญญาเช่าซื้อแทนโจทก์ และจำเลยเป็นผู้ค้ำประกันให้สัญญาว่ายอมรับผิดร่วมกับนายกำพล กอบน้ำเพ็ชร ผู้เช่าซื้อผู้เช่าซื้อได้ผิดนัดไม่ชำระค่าเช่าซื้อและไม่ส่งรถที่เช่าซื้อคืนโจทก์ในสภาพที่เรียบร้อยตามสัญญา ทำให้โจทก์เสียหายต้องซ่อมรถเป็นเงิน 10,000 บาทและขาดประโยชน์รายได้จากการนำรถออกให้เช่าเป็นเงิน 60,000 บาทได้ทวงถามให้ผู้เช่าซื้อชำระค่าเสียหายและค่าขาดประโยชน์รายได้แล้วแต่ไม่ชำระ คงชำระแต่เพียงค่าซ่อมรถ ขอให้จำเลยใช้ค่าเสียหายเป็นเงิน60,000 บาท พร้อมทั้งดอกเบี้ยจำเลยให้การว่า โจทก์เคยฟ้องจำเลยและศาลพิพากษายกฟ้องโจทก์มาฟ้องจำเลยอีกจึงเป็นฟ้องซ้ำ
จำเลยให้การปฎิเสธความรับผิดอีกหลายประการและค่าเสียหายที่โจทก์ฟ้องขาดอายุความแล้ว ขอให้ยกฟ้องโจทก์แถลงรับในวันชี้สองสถานว่าโจทก์เคยฟ้องจำเลยครั้งหนึ่งแล้วศาลแพ่งวินิจฉัยว่าโจทก์มิใช่คู่สัญญากับผู้เช่าซื้อ คดีถึงที่สุดแล้ว มูลฟ้องในคดีนี้กับมูลฟ้องในคดีแพ่งดังกล่าวอาศัยสัญญาเช่าซื้อและสัญญาค้ำประกันฉบับเดียวกันศาลชั้นต้นเห็นว่าคดีพอวินิจฉัยได้แล้ว จึงสั่งงดสืบพยานโจทก์พยานจำเลย แล้ววินิจฉัยว่าฟ้องของโจทก์เป็นฟ้องซ้ำ ไม่จำเป็นต้องวินิจฉัยประเด็นข้ออื่น ให้ยกฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์เคยฟ้องนายกำพล กอบน้ำเพ็ชร ว่าผิดสัญญาเช่าซื้อและนายดุสิต เก่าเจริญ จำเลยในคดีนี้ให้รับผิดตามหนังสือสัญญาค้ำประกันปรากฏว่าโจทก์มิได้แสดงอำนาจฟ้องว่าโจทก์ได้มอบอำนาจให้
นายเชวง ชีวานนท์เป็นผู้ทำหนังสือสัญญาเช่าซื้อและหนังสือค้ำประกันแทนโจทก์ โจทก์ได้ส่งหนังสือมอบอำนาจต่อศาลในวันนัดสืบพยานจำเลยซึ่งมีหน้าที่สืบก่อนศาลชั้นต้นเห็นว่าโจทก์นำสืบในประเด็นข้อนี้ไม่ได้ วินิจฉัยว่าโจทก์มิใช่คู่สัญญากับจำเลย และพิพากษายกฟ้องโจทก์ โดยยังมิได้วินิจฉัยนายกำพล กอบน้ำเพ็ชร ผิดสัญญาเช่าซื้อ และนายดุสิต เก่าเจริญ ผิดสัญญาค้ำประกันจริงหรือไม่ อันเป็นเรื่องโจทก์แสดงอำนาจฟ้องไม่ถูกต้อง โจทก์จึงมาฟ้องนายดุสิต เก่าเจริญ เป็นคดีนี้ให้รับผิดตามหนังสือสัญญาค้ำประกัน โดยแสดงอำนาจฟ้องมาถูกต้องว่าได้มอบอำนาจให้นายเชวงชีวานนท์ เป็นตัวแทนของโจทก์ในการนี้ พร้อมกับแนบหนังสือมอบอำนาจและกรรมการผู้มีอำนาจของโจทก์มาครบถ้วน คดีของโจทก์จึงไม่เป็นฟ้องซ้ำตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 148พิพากษายกคำพิพากษาของศาลล่างทั้งสอง ให้ศาลชั้นต้นดำเนินการพิจารณาต่อไป
