คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งหมดไปขอรับโอนมรดกที่ดินซึ่งผู้ตายทำพินัยกรรมยกให้โจทก์ จึงขอให้พิพากษาว่าที่ดินเป็นมรดกตกทอดแก่โจทก์ ห้ามจำเลยและบริวารเข้าเกี่ยวข้องจำเลยให้การปฏิเสธและฟ้องแย้งโจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งโดยปฏิเสธเมื่อศาลชั้นต้นสืบพยานโจทก์เสร็จแล้ว ทนายจำเลยยื่นคำร้องขอเลื่อนการสืบพยานจำเลยที่นัดไว้วันที่ 14 มิถุนายน 2519 ไปสืบวันที่ 13กรกฎาคม 2519 โดยอ้างเหตุว่าทนายจำเลยคิดว่าความที่ศาลแพ่งและศาลแขวงพระนครเหนือ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่าทนายจำเลยเป็นผู้ขอนัดสืบพยานจำเลยวันที่ 14 มิถุนายน 2519 เอง การขอเลื่อนเป็นการประวิงคดีให้ชักช้าไม่มีเหตุสมควรที่จะขอเลื่อนคดี จึงไม่อนุญาตให้เลื่อน ถือว่าจำเลยไม่มีพยานมาสืบ
จำเลยอุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้น ศาลชั้นต้นไม่รับอ้างว่าเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณา แล้วพิพากษาว่าที่ดินเป็นของโจทก์ห้ามจำเลยและบริวารเข้าเกี่ยวข้อง ให้ยกฟ้องแย้งจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นอนุญาตให้จำเลยเลื่อนคดีและสืบพยานจำเลยต่อไปแล้วพิพากษาใหม่ตามรูปคดีโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าแม้จำเลยจะขอเลื่อนวันนัดสืบพยานจำเลยที่จำเลยขอนัดไว้เองแต่ก็ไม่ปรากฏพฤติการณ์ที่ส่อไปในทางที่จำเลยจะประวิงคดีให้ชักช้า ทั้งโจทก์ก็ไม่คัดค้านการขอเลื่อนด้วย คดีมีเหตุสมควรอนุญาตให้จำเลยเลื่อนคดี ส่วนที่โจทก์ฎีกาว่าการโต้แย้งคำสั่งระหว่างพิจารณาควรจะต้องเป็นไปตามที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 226(2)โดยชัดแจ้ง
คือโต้แย้งด้วยวาจาและให้ศาลจดข้อโต้แย้งนั้นลงไว้ในรายงานหรือมิฉะนั้นก็โต้แย้งเป็นลายลักษณ์อักษร แต่จำเลยกลับอุทธรณ์คำสั่งนั้นศาลฎีกาเห็นว่าจำเลยโต้แย้งไว้ในอุทธรณ์คำสั่งแล้วว่าจำเลยไม่เห็นด้วยกับข้อวินิจฉัยของศาลชั้นต้นที่ไม่อนุญาตให้จำเลยเลื่อนคดีแม้อุทธรณ์คำสั่งดังกล่าวจะไม่มีผลเป็นอุทธรณ์เพราะต้องห้ามตามกฎหมาย แต่ก็ย่อมมีผลเป็นการโต้แย้งคำสั่งระหว่างพิจารณาของศาลชั้นต้น
จำเลยอุทธรณ์ในปัญหาข้อนี้ได้
ศาลอุทธรณ์พิพากษาคดีชอบแล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
