คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า ได้มีคนร้ายบังอาจลักเอาโทรทัศน์ยี่ห้อ "อาร์.ที.เอ." ขนาด 19 นิ้ว ราคา 4,500 บาท ของผู้เสียหายไป ต่อมาเจ้าพนักงานจับจำเลยทั้งสองได้พร้อมด้วยโทรทัศน์ที่ถูกลักไปเป็นของกลาง ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335(1)(7) หรือ 357 และขอให้สั่งคืนของกลางแก่เจ้าทรัพย์จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า โจทก์ไม่มีพยานหลักฐานยืนยันว่าจำเลยทั้งสองร่วมกันลักทรัพย์ของผู้เสียหาย จึงลงโทษฐานลักทรัพย์ไม่ได้ ส่วนข้อหาฐานรับของโจรนั้น
โจทก์ฟ้องว่าโทรทัศน์ยี่ห้อ อาร์.ที.เอ. ถูกคนร้ายลักไป และจับโทรทัศน์ยี่ห้อนี้จากจำเลย แต่ผู้เสียหายเบิกความว่าโทรทัศน์ของผู้เสียหายยี่ห้อเซียร่า ดังนี้ ทรัพย์อันเป็นวัตถุแห่งการกระทำผิดที่โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยจึงไม่ตรงตามที่อ้างในฟ้อง ข้อเท็จจริงตามทางพิจารณาจึงไม่ได้ความดังฟ้องอันเป็นสารสำคัญแห่งคดี จะลงโทษจำเลยไม่ได้ พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ ขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองตามฟ้องศาลอุทธรณ์เห็นว่า ข้อหาฐานลักทรัพย์ไม่พอฟังลงโทษจำเลยทั้งสองได้เพราะโจทก์ไม่มีพยานรู้เห็น ส่วนข้อหาฐานรับของโจรฟังว่าเจ้าพนักงานจับกุมกับผู้เสียหายว่าโทรทัศน์ของกลางที่จับได้เป็นเครื่องเดียวกับของผู้เสียหายที่ถูกลักไป จำเลยไม่ได้เถียงกรรมสิทธิ์ทั้งไม่ได้หลงข้อต่อสู้ที่ผู้เสียหายเบิกความถึงโทรทัศน์คลาดเคลื่อนเป็นผิดในเรื่องรายละเอียดเล็กน้อย มิใช่สารสำคัญถึงกับจะต้องยกฟ้อง และฟังว่าจำเลยที่ 1 มีความผิดฐานรับของโจร
ผลคำพิพากษา
พิพากษาแก้ลงโทษจำคุก 1 ปี นอกนั้นให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาพิเคราะห์แล้วฟังได้ว่า จำเลยที่ 1 ได้รับโทรทัศน์จากนายใจ๋ แล้วนำมาให้ผู้เสียหายเพื่อเรียกค่าไถ่ เจ้าพนักงานตำรวจจับจำเลยที่ 1 พร้อมด้วยโทรทัศน์ของกลางปรากฏว่าเป็นโทรทัศน์ยี่ห้อ อาร์.ที.เอ. แต่ผู้เสียหายเบิกความว่าโทรทัศน์ที่ถูกคนร้ายลักไปยี่ห้อเซียร่า ดังนี้ จึงต้องฟังว่าโทรทัศน์ของกลางกับของผู้เสียหายที่หายไปเป็นโทรทัศน์คนละเครื่องเพราะต่างยี่ห้อกันแม้จะฟังว่าจำเลยที่ 1 ได้รับโทรทัศน์ของกลางไว้โดยรู้อยู่ว่าเป็นของที่ได้มาโดยการกระทำผิดฐานลักทรัพย์จริง ก็ลงโทษจำเลยที่ 1 ไม่ได้ เพราะโทรทัศน์ของกลางไม่ใช่ของผู้เสียหายดังโจทก์ฟ้องพิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ยกฟ้องจำเลยที่ 1 ตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
