คำฟ้องและคำให้การ
กรณีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 350 ศาลชั้นต้นนัดไต่สวนมูลฟ้องวันที่ 5 กรกฎาคม 2534 เวลา 9 นาฬิกา โจทก์ทราบนัดแล้ว เมื่อถึงกำหนดวันและเวลานัด โจทก์ไม่มาศาลโดยไม่แจ้งเหตุขัดข้องศาลชั้นต้นจึงมีคำสั่งให้ยกฟ้อง
โจทก์ยื่นคำร้องว่า เสมียนทนายโจทก์จดวันนัดไต่สวนมูลฟ้องผิดไป โจทก์และทนายโจทก์จึงไม่ได้มาศาลในวันนัด การที่โจทก์และทนายโจทก์ไม่มาตามกำหนดนัดจึงมิใช่เป็นไปโดยจงใจ ขอให้ศาลยกคดีขึ้นไต่สวนมูลฟ้องใหม่จำเลยยื่นคำคัดค้านว่าโจทก์และทนายโจทก์จงใจไม่มาศาลตามกำหนดนัด ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วมีคำสั่งให้ยกคำร้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ที่โจทก์ฎีกาว่า การที่โจทก์ไม่มาศาลตามกำหนดนัดมิได้เป็นการจงใจหรือประวิงคดีนั้นประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 166 วรรคสอง บัญญัติเป็นใจความว่า กรณีที่ศาลยกฟ้องเพราะโจทก์ไม่มาตามกำหนดนัดถ้าโจทก์มาร้องภายใน 15 วัน นับแต่วันศาลยกฟ้อง โดยแสดงให้เห็นได้ว่ามีเหตุสมควรจึงมาไม่ได้ ก็ให้ศาลยกคดีนั้นขึ้นไต่สวนมูลฟ้องใหม่ สำหรับคดีนี้โจทก์อ้างว่าที่ไม่มาศาลตามกำหนดนัดเพราะนางสาววิชชุณีเสมียนทนายโจทก์จดวันนัดของศาลผิด
ศาลฎีกาเห็นว่าการที่เสมียนทนายโจทก์จดวันนัดของศาลผิดเป็นเรื่องความบกพร่องหรือประมาทเลินเล่อของเสมียนทนายโจทก์ที่ไม่อ่านรายงานกระบวนพิจารณาของศาลให้ถ่องแท้ ซึ่งเป็นเรื่องที่ทนายโจทก์จะปฏิเสธความรับผิดไม่ได้ ดังนั้น แม้ข้อเท็จจริงจะฟังได้ว่า การที่โจทก์ไม่มาศาลตามกำหนดนัดเป็นเพราะความบกพร่องหรือประมาทเลินเล่อของเสมียนทนายโจทก์ดังกล่าว ก็ไม่ใช่เหตุสมควรที่โจทก์มาศาลไม่ได้ตามบทบัญญัติของมาตรา 166 วรรคสอง แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา ที่ศาลล่างทั้งสองมีคำสั่งและคำพิพากษายกคำร้องของโจทก์จึงชอบแล้ว ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน
