คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้
โจทก์ฟ้องหาว่าจำเลยบุกรุกที่ดินของโจทก์ จึงขอให้ศาลพิพากษาว่าที่ดินพิพาทเป็นของโจทก์ และให้จำเลยกับบริวารออกจากที่ดินของโจทก์ จำเลยขาดนัดยื่นคำให้การ และขาดนัดในชั้นพิจารณา ในวันนัดสืบพยานโจทก์ฝ่ายเดียว นายเทน นางวงษ์ร้องสอดเข้ามาว่าที่ดินพิพาทไม่ใช่เป็นที่ดินของโจทก์และจำเลย เป็นที่ดินของผู้ร้อง ซึ่งได้ถือสิทธิครอบครองมาหลายปีแล้ว เพื่อความรับรองและคุ้มครองสิทธิครอบครองที่ดินพิพาทของผู้ร้องๆจึงของเข้ามาเป็นจำเลยร่วมกับจำเลยในคดีนี้ ศาลชั้นต้น สั่งให้ยกคำร้องของผู้ร้องสอด โดยเห็นว่ายังไม่มีเหตุตามกฎหมายที่จะร้องสอดเข้ามา ผู้ร้องอุทธรณศาลอุทธรณ์เห็นว่าผู้ร้องสอดเพิ่งมายื่นคำร้องของเข้าเป็นจำเลยร่วใ เมื่อจำเลยยัดยื่นคำให้การแล้วประกอบทั้งข้อมูลที่ผู้ร้องจะต่อสู้คดี ก็เป็นคนละเรื่องคนละประเด็นกับฟ้องของโจทก์ ถ้าที่ดินเป็นของผู้ร้องๆย่อมมีสิทธิที่จะต้องร้องว่ากล่าวได้ตามกฎหมายอีกส่วนหนึ่งต่างหาก จึงพิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ผู้ร้องฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า ตามข้ออ้างในคำร้องผู้ร้องไม่ชอบที่จะขอเข้ามาเป็นจำเลยร่วมตามป.ม.วิ.แพ่งมาตรา ๕๗(๒) และตามมาตรา ๕๘ วรรค ๒ ผู้ร้องสอดจะใช้สิทธิอย่างอื่นนอกจากสิทธิที่มีอยู่แก่คู่ความฝ่ายที่ตนเข้าชอบในชั้นพิจารณาเมื่อตนรองสอด ทั้งต้องห้ามมิให้ใช้สิทธิเช่นว่านั้นในทางที่ขัดกับสิทธิของจำเลยด้วย ก็เมื่อคดีนี้ จำเลยขาดนัดยื่นคำให้การ อันไม่อาจยื่นคำให้การต่อสู้คดี และนำสืบพยานฝ่ายตนต่อไปแล้ว เช่นนี้ผู้ร้องสอดก็ย่อมหมดสิทธิที่กล่าวนี้ไปด้วย ศาลล่างทั้งสองไม่อนุญาตให้ผู้ร้องสอดเข้าเป็นจำเลยร่วมในคดีนี้ เป็นการชอบแล้ว
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน
