คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้โจทก์ฟ้องว่า ได้มีคนร้ายบังอาจร่วมกันลักช้างของนายโพติไป ๑ เชือก เหตุเกิดที่ตำบลปางไห้ อำเภอผาปูน จังหวัดผาปูน ประเทศสหภาพพม่า จำเลยกับพวกได้ครอบครองช้างของเจ้าทรัพย์ซึ่งถูกลักไป ทั้งนี้โดยจำเลยกับพวกได้ร่วมกันลักช้างไปหรือมิฉะนั้นจำเลยกับพวกได้ร่วมกันรับช้างของเจ้าทรัพย์ที่ถูกคนร้ายลักไปโดยรู้อยู่แล้วว่าเป็นของที่ได้มาโดยการกระทำผิดฐานลักทรัพย์ ผู้เสียหายได้ร้องทุกข์แล้ว และจำเลยยังไม่เคยถูกฟ้อง คดีนี้ต่อศาลแห่งประเทศสหภาพพะม่า มาก่อน
จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า โจทก์กล่าวว่า การกระทำผิดฐานลักทรัพย์เกิดในต่างประเทศ แต่โจทก์ได้นำสืบไม่ว่า การลักช้างเป็นความผิดตามกฎหมายของประเทศนั้นไม่ จึงรู้ไม่ได้ว่าช้างของกลางเป็นของที่ได้มาจากการทำผิดกฎหมายหรือไม่ อันเป็นการขาดองค์ประกอบความผิดฐานรับของโจร ศาลจึงลงโทษจำเลยไม่ได้ พิพากษายกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า บัดนี้ ได้มีประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๘ ได้บัญญัติระบุความผิดต่าง ๆ ไว้แล้ว ว่าความผิดชนิดใดบ้างที่คนไทยไปกระทำผิดนอกราชอาณาจักร จะต้องรับโทษภายในราชอาณาจักร และความผิดที่ระบุไว้นี้ โจทก์หาจำต้องนำสืบว่าเป็นความผิดในประเทศนั้นแต่ประการใดเลย คดีนี้โจทก์ฟ้องเข้าเกณฑ์ตามที่กฎหมายบัญญัติไว้แล้ว ศาลย่อมลงโทษจำเลยได้ พิพากษายก ให้ศาลชั้นต้นวินิจฉัยข้อเท็จจริงแล้วพิพากษาใหม่
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา ศาลฎีกาโดยที่ประชุมใหญ่ ได้บัญญัติว่า ความผิดฐานลักทรัพย์และรับของโจรนี้ ตาม ประมวลกฎหมายอาญา ม. ๘ มิได้มีข้อความกำหนดให้โจทก์จำต้องนำสืบว่า จะต้องเป็นการกระทำที่กฎหมายในสหภาพพะม่าบัญญัติว่า เป็นความผิดแต่ประการใด ทั้งการกระทำความผิดฐานลักทรัพย์และรับของโจรนี้ ก็ได้มีบัญญัติไว้ใน มาตรา ๘ (๘) (๑๒) แล้วฉะนั้นโจทก์ก็ไม่จำเป็นต้องนำสืบดังที่ศาลชั้นต้นวินิจฉัยมา เท่าที่ศาลอุทธรณ์ย้อนสำนวนให้ศาลชั้นต้นพิจารณาและพิพากษาคดีใหม่นั้น ชอบแล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน ยกฎีกาจำเลย
