คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้
โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยออกจากห้องเช่าของโจทก์ โดยอ้างว่า นายเซงผู้เช่าได้ตายลง จำเลยซึ่งอาสัยอยู่ในบ้าน ไม่ได้แสดงความจำนงที่จะเช่าต่อไปแต่อย่างใด ฯลฯ จำเลยต่อสู้ว่า เช่าอยู่อาศัย ย่อมได้รับความคุ้มครองตาม พ.ร.บ. ควบคุมค่าเช่า ฯลฯ ศาลชั้นต้น พิพากษาให้ขับไล่จำเลย แตศาลอุทธรณ์ พิพากษากลับให้ยกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาตรวจสำนวนแล้ว คดีคงได้ความว่าเมื่อนายเซงผู้เช่าตายลง จำเลยผู้เป็นภรรยาคงอยู่ในบ้านเช่านี้ต่อมา โดยมิได้มีหนังสือแสดงความจำนงขอเช่าบ้านรายนี้ต่อโจทก์ต่อไป ภายใน ๓ วัน นับแต่วันนายเซงตาย เป็นการไม่ปฏิบัติตามความในมาตรา ๑๗ แห่ง พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่า ฯลฯ จำเลยจะอ้างว่าความคุ้มครองตามพ.ร.บ.ดังกล่าวย่อมได้เว้นแต่โจทก์จำเลยจะได้ตกลงกันยอมให้จำเลยเป็นผู้ไม่เช่าบ้านรายนี้ต่อไป แต่ตามคำให้การของจำเลยไม่ได้ยกขึ้นเป็นข้อต่อสู้โดยตรงหรือโดยปริยายแต่อย่างใดว่า โจทก์ได้ตกลงให้จำเลยเป็นผู้เช่าบ้านรายพิพาทต่อไป ศาลชั้นต้นพิพากษาขับไล่จำเลยชอบแล้ว
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้บังคับดคดีไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
