คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสี่มีทรัพย์สินไม่พอกับหนี้สินและถูกยึดทรัพย์ตามหมายบังคับคดีหรือไม่มีทรัพย์สินอย่างหนึ่งอย่างใดที่จะพึงยึดมาชำระหนี้ได้ ต้องด้วยข้อสันนิษฐานว่าเป็นผู้มีหนี้สิ้นล้นพ้นตัวตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ.2483 ขอให้มีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์ของจำเลยทั้งสี่เด็ดขาดและพิพากษาให้จำเลยทั้งสี่เป็นบุคคลล้มละลาย จำเลยที่ 1 และที่ 4 ไม่ยื่นคำให้การ และจำเลยที่ 1 ขาดนัดพิจารณา จำเลยที่ 2 และที่ 3 ให้การ ขอให้ยกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์ของจำเลยทั้งสี่เด็ดขาดตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ.2483 มาตรา 14 จำเลยที่ 2 ถึงที่ 4 อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์แผนกคดีล้มละลายพิพากษายืน จำเลยที่ 2 ถึงที่ 4 ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาแผนกคดีล้มละลายวินิจฉัยว่า "คดีมีปัญหาวินิจฉัยตามฎีกาของจำเลยที่ 2 ถึงที่ 4 ว่า คำพิพากษาของศาลอุทธรณ์ชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ เห็นว่า เมื่อศาลชั้นต้นมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์ของจำเลยทั้งสี่เด็ดขาดแล้ว จำเลยที่ 2 ถึงที่ 4 อุทธรณ์คดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลอุทธรณ์แผนกคดีล้มละลาย เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์มีหนังสือฉบับลงวันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2545 รายงานต่อศาลชั้นต้นว่าเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ประกาศโฆษณาคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์เด็ดขาดในหนังสือพิมพ์รายวันและราชกิจจานุเบกษาแล้ว ครบกำหนดยื่นคำขอรับชำระหนี้ ไม่มีเจ้าหนี้ยื่นขอรับชำระหนี้ เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ขอให้ศาลชั้นต้นมีคำสั่งยกเลิกการล้มละลายของจำเลยทั้งสี่ตามมาตรา 135 (2)
แห่งพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ.2483 ศาลชั้นต้นมีคำสั่งยกเลิกการล้มละลายของจำเลยทั้งสี่เมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2545 เมื่อศาลชั้นต้นมีคำสั่งยกเลิกการล้มละลายแล้ว ก็ชอบที่จะแจ้งคำสั่งดังกล่าวให้ศาลอุทธรณ์แผนกคดีล้มละลายทราบ เนื่องจากคำสั่งของศาลชั้นต้นดังกล่าวมีผลทันที จำเลยทั้งสี่ย่อมหลุดพ้นจากการล้มละลายกลับคืนสู่ฐานะเดิม การที่ศาลชั้นต้นมิได้แจ้งคำสั่งยกเลิกการล้มละลายของจำเลยทั้งสี่ให้ศาลอุทธรณ์แผนกคดีล้มละลายทราบเพื่อจำหน่ายคดีออกจากสารบบความ และต่อมาศาลอุทธรณ์แผนกคดีล้มละลายมีคำพิพากษายืนตามคำสั่งของศาลชั้นต้นให้พิทักษ์ทรัพย์ของจำเลยทั้งสี่เด็ดขาด จึงไม่ชอบแต่อย่างใด และกรณีไม่จำต้องวินิจฉัยฎีกาข้ออื่นของจำเลยที่ 2 ถึงที่ 4 อีกต่อไป"
ผลคำพิพากษา
พิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์
