คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอแบ่งมฤดกจากจำเลยตามพินัยกรรม์ของผู้ตายซึ่งเป็นภรรยาจำเลย
จำเลยให้การต่อสู้ในเรื่องจำนวนทรัพย์สินเดิมและสินสมรสและตัดฟ้องว่า พินัยกรรม์นี้ทำขึ้นเมื่อผู้ตายไม่มีสติหรือตายแล้วทั้งได้มีการเปลี่ยนแปลงภายหลัง ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาให้โจทก์ชนะคดี
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายที่จำเลยฎีกาโดยลำดับ ดังนี้ (๑) การที่โจทก์มาเสียค่าอ้างพินัยกรรม์ภายหลังที่ศาลพิพากษาคดีนั้น เมื่อปรากฎว่า ในชั้นแรกโจทก์ขอว่าความอย่างคนอนาถา ครั้นเมื่อโจทก์หาเงินมาได้ และขอเสียค่าธรรมเนียมพนักงานศาลพลั้งเผลอมิได้เรียกฉะเพาะค่าอ้างนี้ มารู้กันภายหลัง และโจทก์ก็ได้ชำระให้เรียบร้อยแล้ว ดังนี้ เป็นหลักฐายอันชอบ (๒) ข้อที่ขอให้ศาลเรียกนายละอองผู้พิพากษามาสืบในฐานะเป็นผู้รู้เห็นในพินัยกรรม์นั้น ปรากฎว่าตามสำนวนฟังได้ชัดเจนแล้วว่า พินัยกรรม์นี้เป็นพินัยกรรม์ที่ทำขึ้นโดยถูกต้องและได้ส่งเป็นหลักฐานไว้ต่อศาลแล้วศาลมีอำนาจงดไม่สืบนายละอองได้ (๓) บัญชีทรัพย์ที่ผู้ตายทำขึ้นนั้น
ไม่มีกฎหมายบังคับว่าผู้ตายจะต้องลงชื่อ เมื่อโจทก์มีพะยานประกอบมั่นคง ย่อมพอฟังได้ (๔) จำเลยขอให้ตีราคาที่ดินสินเดิมพอสมควรเพื่อขายรวมกับห้องแถวสมรส (ที่ต้องแบ่ง) เพื่อมิให้เสียหายแก่จำเลยมากนั้น ต้องแล้วแต่โจทก์ ถ้าโจทก์ไม่ยอม ก็ย่อมบังคับให้โจทก์ขายที่ดินในราคาที่โจทก์ไม่สมัครไม่ได้ (๕) การแบ่งสมรสและหักสมรสใช้สินเดิม จำเลยมิได้อุทธรณ์โดยชัดแจ้ง เป็นแต่กล่าวว่าศาลชั้นต้นพิพากษาคลาดเคลื่อนศาลอุทธรณ์จึงไม่แก้ไข นับเป็นเรื่องที่จำเลยมิได้ว่ากล่าวรักกันมาในชั้นศาลอุทธรณ์ ศาลฎีกาไม่วินิจฉัยให้
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
