คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยชำระเงินค่าสินเชื่อบัตรเครดิตประเภทบัตรไทยพาณิชย์ - โพธิ์ - วีซ่า จำนวน 235,332.08 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 15 ต่อปี ของต้นเงิน 215,436.05 บาท นับถัดจากวันฟ้องไปจนกว่าชำระเสร็จแก่โจทก์
จำเลยให้การขอให้ยกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงิน 221,237.27 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 12 ต่อปี ของต้นเงิน 215,436.05 บาท นับแต่วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2546 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ กับให้จำเลยใช้ค่าฤชาธรรมเนียมแทนโจทก์ โดยกำหนดค่าทนายความ 2,000 บาท
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ให้จำเลยใช้ค่าทนายความชั้นอุทธรณ์ 1,500 บาท แก่โจทก์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ...ฎีกาของจำเลยข้อที่ว่า การปรับเปลี่ยนอัตราดอกเบี้ยของโจทก์ไม่ชอบด้วยกฎหมายนั้น เห็นว่า ตามคำฟ้องของโจทก์บรรยายว่า โจทก์คิดอัตราดอกเบี้ยในหนี้ที่ค้างชำระไม่เกินไปกว่าอัตราสูงสุดตามประกาศของโจทก์ โจทก์มีสิทธิคิดได้ภายใต้ประกาศธนาคารแห่งประเทศไทย โดยจำเลยมิได้ให้การต่อสู้ในประเด็นดังกล่าว ซึ่งศาลชั้นต้นก็ฟังข้อเท็จจริงว่า โจทก์คิดดอกเบี้ยระหว่างผิดนัดจากจำเลยในอัตราสูงสุดตามประกาศธนาคารแห่งประเทศไทย ทั้งในชั้นอุทธรณ์จำเลยไม่ได้ยกปัญหาข้อนี้ขึ้นอุทธรณ์ ปัญหาดังกล่าวย่อมเป็นอันยุติไปตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้น ที่จำเลยยกขึ้นอ้างในฎีกาอีกว่า โจทก์ปรับเปลี่ยนอัตราดอกเบี้ยตามอำเภอใจโดยไม่มีสิทธิ จึงเป็นข้อที่มิได้ยกขึ้นว่ากล่าวกันมาแล้วโดยชอบในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ ทั้งมิใช่เป็นปัญหาอันเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน ต้องห้ามมิให้ฎีกาตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 249 วรรคหนึ่ง ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย
ผลคำพิพากษา
พิพากษายกฎีกาของจำเลย คืนค่าขึ้นศาลทั้งหมดในชั้นฎีกาแก่จำเลย ค่าฤชาธรรมเนียมอื่นนอกจากนี้ให้เป็นพับ
