คำฟ้องและคำให้การ
คดีสืบเนื่องจากโจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยออกจากที่ดินและห้องแถวของโจทก์คดีถึงที่สุดโดยศาลชั้นต้นพิพากษาขับไล่จำเลย จำเลยทราบคำบังคับแล้วเพิกเฉยเมื่อโจทก์ขอให้ศาลออกหมายจับ ศาลชั้นต้นได้ออกหมายเรียกมาสอบถามจำเลยขอเวลา 7 วันจะออกจากที่ดินและห้องแถวของโจทก์
ผู้ร้องยื่นคำร้องว่า ผู้ร้องมีสิทธิอยู่ในห้องของโจทก์โดยอาศัยสิทธิตามสัญญาเช่าซึ่งเป็นสัญญาต่างตอบแทนที่ผู้ร้องทำกับเจ้าของเดิม โจทก์ซื้อทรัพย์จากการขายทอดตลาดต้องรับไปทั้งสิทธิและหน้าที่ ขอให้ศาลสั่งให้ผู้ร้องและบริวารอยู่อาศัยในห้องพิพาทต่อไปจนกว่าจะครบกำหนดตามสัญญาเช่า
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า โจทก์ไม่ได้ขอให้ออกหมายจับผู้ร้อง ผู้ร้องยังไม่มีสิทธิอ้างสิทธิพิเศษที่จะอยู่ได้ ยกคำร้อง
ผู้ร้องอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ผู้ร้องฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่ผู้ร้องอ้างว่าเป็นผู้เช่าห้องพิพาทจากเจ้าของเดิมสัญญาเช่ามีกำหนดเวลา 50 ปี จึงมีสิทธิอยู่อาศัยในห้องพิพาทตามสัญญาเช่าซึ่งเป็นสัญญาต่างตอบแทน โจทก์ซื้อทรัพย์พิพาทมาจากการขายทอดตลาดย่อมต้องรับไปทั้งสิทธิและหน้าที่นั้น แม้เป็นจริงตามคำร้อง สัญญาเช่าห้องพิพาทดังกล่าวก็ก่อให้เกิดเพียงบุคคลสิทธิผูกพันเฉพาะคู่กรณีเท่านั้น และตามบทบัญญัติของประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 569 ที่ว่า ผู้รับโอนกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สินที่ให้เช่าย่อมรับโอนไปทั้งสิทธิและหน้าที่ของผู้โอนซึ่งมีต่อผู้เช่านั้นก็ใช้บังคับเฉพาะการเช่าที่ทำถูกต้องตามมาตรา 538 เท่านั้น สัญญาเช่าระหว่างผู้ร้องกับนายพุฒ แซ่อึ้ง เจ้าของเดิมก็มิได้มีการจดทะเบียนการเช่าต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ จึงมีผลบังคับเพียง 3 ปี นับแต่วันทำสัญญาเช่าจนถึงวันยื่นคำร้องเกินกำหนด 3 ปีแล้ว ผู้ร้องจึงไม่อาจอาศัยสิทธิตามสัญญาเช่าดังกล่าวขึ้นตั้งข้อพิพาทกับโจทก์ได้ ฎีกาผู้ร้องฟังไม่ขึ้น
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
