คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าจำเลยได้รับอนุญาตให้ปลูกห้องแถวในที่ดินของจำเลยในบริเวณเขตต์เพลิงไหม้ ตำบลสะแกกรังตามแบบแปลนแผนผังและรายการของกรมโยธาเทศบาล จำเลยลงมือปลูกสร้างห้องแถวรายนี้แต่ปี พ.ศ.๒๔๗๙ จนปี พ.ศ.๒๔๘๒ ก็ยังไม่แล้วบริบูรณ์ วันที่ ๕ มิถุนายน ๒๔๘๒ เจ้าพนักงานได้แจ้งให้จำเลยทราบว่า ห้องแถวที่จำเลยสร้างผิดแบบแปลนแผนผังและรายการละเอียดที่ได้รับอนุญาตให้จำเลยแก้ไขเสีย จำเลยไม่แก้โจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพ.ร.บ.ควบคุมการก่อสร้างในเขตต์เพลิงไหม้ พ.ศ.๒๔๗๖ ม.๑๕ และพระราชกฤษฎีกาให้ใช้ พ.ร.บ.ควบคุมการก่อสร้างในเขตต์เพลิงไหม้ตำบลสะแกกรัง พ.ศ.๒๔๗๙ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ปรับจำเลย ๒๐ บาท จำเลยฎีกาว่าโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องและคดีขาดอายุความแล้ว
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า ความผิดตาม พ.ร.บ.ควบคุมการก่อสร้างในเขตต์เพลิงไหม้นี้เป็นความผิดเกี่ยวแก่ความปลอดภัยและอนามัยของสาธารณชนมิใช่เป็นความผิดส่วนตัวพนักงานอัยยการย่อมมีอำนาจจะฟ้องร้องได้ตาม พ.ร.บ.พนักงานอัยยการ พ.ศ.๒๔๗๘ ม.๑๙(๑) และประมวลวิธีพิจารณาความอาญา ม.๒๘(๑),โดยมิต้องมีการมอบหมายแต่ประการใด ส่วนข้ออายุความศาลล่างฟังข้อเท็จจริงว่าห้องแถวจำเลยยังไม่แล้วเสร็จ จนถึงวันที่ ๕ มิถุนายน ๒๔๘๒ ซึ่งเจ้าพนักงานได้แจ้งให้จำเลยทราบว่าห้องแถวที่จำเลยสร้างผิดแบบแปลนแผนผังและรายละเอียดที่ได้รับอนุญาตให้จำเลยแก้ไขเสีย จำเลยไม่แก้จึงฟ้องจำเลยเมื่อวันที่ ๗ กันยายน ๒๔๘๒ ไม่เกิน ๑ ปี คดีไม่ขาดอายุความ
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลล่างทั้งสอง
