คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นนิติบุคคลมีกรรมการ 15 คน ที่ประชุมกรรมการมัสยิดโจทก์มีมติว่าตำแหน่งอิหม่ามและบิหลั่นยังว่างอยู่ แต่ปรากฏตามบัญชีรายชื่อกรรมการอิสลามประจำมัสยิดโจทก์ว่า มีชื่อจำเลยที่ 1 เป็นอิหม่ามจำเลยที่ 2 เป็นบิหลั่นเป็นการโต้แย้งสิทธิโจทก์ ขอให้ศาลพิพากษาว่า จำเลยที่ 1ไม่ใช่อิหม่าม และจำเลยที่ 2 ไม่ใช่บิหลั่น และขอให้จัดให้มีการเลือกตั้งอิหม่ามและบิหลั่นให้ถูกต้องตามกฎหมายจำเลยทั้งสองให้การว่า จำเลยทั้งสองได้รับเลือกตั้งให้เป็นอิหม่ามและบิหลั่นโดยชอบ โจทก์มิได้เป็นตัวแทนของมัสยิดและมิได้รับมอบอำนาจจากมัสยิดจึงไม่มีอำนาจฟ้อง ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่ากรรมการโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า
พระราชบัญญัติมัสยิดอิสลาม พ.ศ. 2490 มาตรา 7บัญญัติว่า "แต่ละมัสยิดซึ่งได้จดทะเบียนแล้ว ให้มีคณะกรรมการคณะหนึ่ง จำนวนไม่น้อยกว่า 7 คน เรียกว่าคณะกรรมการมัสยิด มีหน้าที่จัดการทั่วไปในกิจการและทรัพย์สินของมัสยิด" และมาตรา 9 บัญญัติว่า "ในการดำเนินงานของคณะกรรมการมัสยิดให้เป็นไปตามเสียงข้างมากของคณะกรรมการมัสยิด" ข้อเท็จจริงตามคำฟ้องและคำให้การของจำเลยฟังได้ว่า มัสยิดโจทก์ได้จดทะเบียนแล้วมีคณะกรรมการจำนวน 15 คน กรรมการมัสยิดทั้ง 12 คน ซึ่งลงชื่อแต่งทนายความฟ้องคดีนี้เป็นกรรมการมัสยิดโจทก์ ถือได้ว่าเป็นเสียงข้างมากของคณะกรรมการมัสยิดโจทก์ จึงมีอำนาจฟ้องในนามมัสยิดโจทก์ได้ตามกฎหมายดังกล่าว ตามนัยคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 751/2508 ระหว่างมัสยิดดารุ้ลมูฮิบบิน
โจทก์ นายตอฮา บุญเพชร กับพวก จำเลย พระราชบัญญัติมัสยิดอิสลาม พ.ศ. 2490 ไม่ได้บัญญัติให้สิทธิหรืออำนาจแก่อิหม่ามฟ้องคดีแทนมัสยิดได้โดยลำพังคณะกรรมการมัสยิดซึ่งเป็นเสียงข้างมากจึงฟ้องคดีในนามมัสยิดได้ โดยไม่จำเป็นต้องได้รับมอบอำนาจจากอิหม่ามพิพากษายกคำพิพากษาศาลล่างทั้งสอง
