คำฟ้องและคำให้การ
คดีสองสำนวนนี้ศาลแขวงพระนครใต้สั่งรวมพิจารณาโดยโจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยทั้งสองออกจากห้องเช่าที่ประกอบการค้าและธุระกิจคิดค่าเช่าเดือนละ 30 บาทเพื่อปลูกสร้างเป็นตึกแถวเพราะชำรุดทรุดโทรมโดยโจทก์ได้แจ้งเองและทนายความมีหนังสือยืนยันขอเลิกการเช่าครบกำหนดระยะเวลาที่โจทก์บอกให้ออกจำเลยก็ไม่ออก ทำให้โจทก์เสียหายจึงขอให้ขับไล่กับใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์จนกว่าจะออกไปจำเลยทั้งสองให้การทำนองเดียวกันว่าจำเลยเช่าห้องพิพาทเพื่อเป็นที่อยู่อาศัยต่อมาทำการค้าเล็ก ๆ น้อย ๆ เป็นส่วนอุปกรณ์ย่อมได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯ จำเลยไม่เคยได้รับคำบอกกล่าวเลิกการเช่าจากโจทก์หรือทนายโจทก์ตามสำเนาท้ายฟ้องเลย โจทก์ไม่มีสิทธิฟ้องขับไล่จำเลยศาลชั้นต้นกำหนดหน้าที่นำสืบให้จำเลยนำสืบก่อน จำเลยได้ยื่นคำแถลงคัดค้านไว้ในสำนวนว่าโจทก์มีหน้าที่นำสืบก่อน
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาขับไล่จำเลยทั้ง 2 และบริวารออกจากห้องและให้ใช้ค่าเสียหายเดือนละ 30 บาทแต่วันฟ้องจนกว่าจะออกจากห้องโจทก์จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงโดยได้รับอนุญาตจากข้าหลวงยุติธรรม และปัญหาข้อกฎหมายศาลอุทธรณ์เห็นว่าศาลชั้นต้นสั่งหน้าที่นำสืบชอบแล้วจึงพิพากษายืนจำเลยทั้งสองฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายว่าโจทก์มีหน้าที่นำสืบก่อนศาลฎีกาได้ประชุมและปรึกษาคดีนี้แล้วเห็นว่าคดีนี้จำเลยได้ให้การปฏิเสธว่าจำเลยไม่เคยได้รับคำบอกกล่าวเลิกการเช่าจากโจทก์หรือทนายโจทก์ตามสำเนาท้ายฟ้องเลย โจทก์จึงมีหน้าที่นำสืบก่อนตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 566 เพราะเป็นประเด็นสำคัญที่ศาลชั้นต้นสั่งให้จำเลยมีหน้าที่นำสืบก่อนและศาลอุทธรณ์เห็นพ้องด้วยนั้นยังไม่ชอบ แต่เมื่อศาลชั้นต้นได้สืบพยานคู่ความจนเสร็จสำนวนแล้ว ศาลนี้จึงได้แต่เพียงยกคำพยานโจทก์ขึ้นวินิจฉัยก่อนซึ่งโจทก์นำสืบฟังได้ว่าโจทก์ได้บอกกล่าวขอเลิกการเช่าไปยังจำเลยแล้ว
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนในผลแห่งคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ให้โจทก์ชนะคดี
