คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยตั้งโรงหีบฝ้ายติดต่อกับที่ดินของโจทก์ ทำให้เกิดความกระเทือนและมีเสียงดัง กับมีเศษนุ่นและฝ้ายปลิวมาตกในที่ดินของโจทก์ เป็นการเสียหายแก่อนามัยของโจทก์และคนในครอบครัวของโจทก์มีภริยาเป็นต้นอย่างร้ายแรง ขอให้ห้ามและเรียกค่าเสียหาย จำเลยต่อสู้ว่าโรงงานของจำเลยมิได้ทำความเดือดร้อนรำคาญ โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้อง ศาลแพ่งฟังว่าโรงงานทำความเดือนร้อน กำหนดค่าเสียหายสำหรับโจทก์และภริยา ๒๐๐ บาท กับห้ามเดินเครื่องจักร์ตั้งแต่เวลา ๒๑ น.ถึง ๑๖ น. โจทก์จำเลยอุทธรณ์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกาว่าศาลล่างให้จำเลยใช้ค่าเสียหายแก่ภริยาโจทก์ด้วยไม่ชอบด้วยกฏหมาย
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าจำเลยมิได้ยกขึ้นกล่าวในศาลชั้นต้น จึงยกขิ้นอ้างอิงในชั้นฎีกาไม่ได้ ต้องห้ามตามประมวลวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา ๒๔๙ ให้ยกฎีกาจำเลย
