เนื้อความคำพิพากษา
คดี 4 สำนวนนี้ ศาลพิจารณาพิพากษารวมกันโจทก์ฟ้องจำเลยแต่ละสำนวนเป็นทำนองเดียวกันว่าจำเลยที่ 2-3 เป็นเจ้าของตึกจำเลยที่ 1 แต่ละสำนวนเป็นผู้เช่าตึกอยู่ และได้ต่อเติมอาคารด้านหลังที่ตนเช่าอยู่ เป็นการเพิ่มน้ำหนักและขยายพื้นที่แก่อาคารนั้นมาก โดยมิได้รับอนุญาตเป็นหนังสือจากเจ้าหน้าที่ท้องถิ่น ผิดพระราชบัญญัติควบคุมการก่อสร้างอาคาร 2479 และฝ่าฝืนเทศบัญญัติของเทศบาลนครกรุงเทพเจ้าพนักงานสอบสวนสถานีตำรวจบางรักได้สอบสวนความผิดของจำเลยที่ 1 ๆ ยอมเสียค่าปรับเสร็จไปแล้ว แต่ไม่ยอมรื้อถอนสิ่งปลูกสร้าง จึงฟ้องบังคับรื้อถอนอาคารส่วนที่ต่อเติมจำเลยที่ 1 ขาดนัดยื่นคำให้การทุกสำนวนจำเลยที่ 2-3 ทุกสำนวนต่อสู้ว่า มิได้เกี่ยวข้องกับการเปลี่ยนแปลงต่อเติม
ผู้เช่าตึกแถวได้เปลี่ยนแปลงต่อเติมมาตั้งแต่พ.ศ. 2490 ซึ่งมิใช่จำเลยที่ 1 แต่ละสำนวนเป็นผู้ทำ หากแต่เพื่อตัดความรำคาญจึงยอมเสียค่าปรับต่อพนักงานสอบสวน กับตัดฟ้องว่าคดีโจทก์ขาดอายุความ ทั้งโจทก์ไม่ใช่นิติบุคคลและ พล.อ.มังกร พรหมโยธีไม่ใช่ผู้เสียหาย จึงไม่มีสิทธิฟ้องในวันชี้สองสถาน จำเลยที่ 1 ในสำนวนที่ 1, 3 และ 4 รับว่าได้ถูกพนักงานสอบสวนปรับเพราะต่อเติมอาคารโดยไม่รับอนุญาตแต่ความจริงตนมิได้ต่อเติมที่ยอมเสียค่าปรับเพื่อให้เสร็จเรื่องไปศาลชั้นต้นมีคำสั่งงดสืบพยานจำเลยที่ 2-3 คงให้โจทก์สืบพยานเกี่ยวกับจำเลยที่ 1 ที่ขาดนัดทุกสำนวนไปฝ่ายเดียว แล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษาให้จำเลยที่ 1 ทุกสำนวนรื้อถอนอาคารส่วนที่ต่อเติม สำหรับจำเลยที่ 2-3 ยกฟ้องจำเลยทุกสำนวนอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยทุกสำนวนฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คณะเทศมนตรีเทศบาลโดยนายกเทศมนตรีมีอำนาจฟ้อง เพราะเป็นหัวหน้ารับผิดชอบในการบริหารและเป็นเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นตาม พระราชบัญญัติเทศบาล มาตรา 36, 39 และ พระราชบัญญัติควบคุมการก่อสร้างอาคาร 2479 มาตรา 11 วรรคสองและเมื่อพระราชบัญญัติควบคุมการก่อสร้างอาคาร 2479 มิได้บัญญัติอายุความฟ้องร้องที่จะบังคับให้ผู้ต่อเติมรื้อถอนอาคารส่วนที่ต่อเติมไว้ ก็ต้องใช้อายุความทั่วไปตาม ป.พ.พ.มาตรา 164 ซึ่งกำหนดไว้ 10 ปีจะใช้อายุความตาม ป.วิ.อาญา ไม่ได้ เพราะโจทก์ฟ้องคดีนี้มิใช่ฐานะผู้เสียหาย แต่ฟ้องโดย พระราชบัญญัติควบคุมการก่อสร้างอาคาร 2479 โจทก์ฟ้องยังไม่ถึง 10 ปี จึงมีสิทธิฟ้องจำเลย
