คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า ที่ดินโฉนดที่ 5143 เป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์โดยโจทก์ที่ 1 กับนางปั้นซื้อมาจากจำเลยที่ 1 นางปั้นได้ขายฝากเฉพาะส่วนให้แก่โจทก์ที่ 2 จำเลยทั้งสามได้ละเมิดสิทธิของโจทก์โดยเข้ามาปลูกอ้อย ฯลฯ กีดขวางหน้าที่ดินของโจทก์ ขอให้ห้ามจำเลยและบริวารเกี่ยวข้องในที่ดินพิพาท ให้จำเลยร่วมกันชดใช้เงินผลประโยชน์ ฯลฯจำเลยทั้งสามให้การว่า จำเลยที่ 1 ขายเฉพาะที่ในโฉนด ส่วนที่นอกโฉนดตามที่โจทก์ฟ้องเป็นที่งอก เป็นของจำเลยที่ 2-3 ซึ่งครอบครองมาโดยสงบและเปิดเผย 20 ปีเศษในวันชี้สองสถาน คู่ความรับกันว่าที่พิพาทเป็นที่งอกมากว่า 30 ปี โจทก์ว่าเป็นที่งอกของที่ดินโฉนดที่ 5143 ซึ่งซื้อจากจำเลยที่ 1 แต่จำเลยว่าเป็นที่งอกที่จำเลยที่ 2-3 ครอบครองมาศาลชั้นต้นสั่งงดสืบพยาน และเห็นว่า
เมื่อคู่ความรับกันว่าที่พิพาทเป็นที่งอกจึงไม่ใช่ที่ดินของโจทก์ โจทก์จะนำสืบว่าที่พิพาทเป็นของโจทก์ไม่ได้ เป็นการสืบนอกฟ้องนอกประเด็น พิพากษายกฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ไม่เป็นการสืบนอกประเด็น พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นดำเนินการพิจารณาโดยสืบพยานโจทก์จำเลยและตัดสินตามรูปคดีจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อพิเคราะห์คำบรรยายฟ้องและแผนที่ท้ายฟ้องซึ่งถือได้ว่าเป็นส่วนหนึ่งของฟ้องแล้ว สรุปใจความสำคัญแห่งคำฟ้องได้ว่าโจทก์กล่าวอ้างว่าโจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินโฉนดที่ 5143 จำเลยบุกรุกเข้าไปปลูกอ้อย ฯลฯ ในที่งอกหน้าที่ดินของโจทก์โจทก์ได้ห้ามปรามจำเลยไม่ให้ทำการปลูกอ้อย ฯลฯ จำเลยกลับอ้างว่าที่พิพาทไม่ใช่ของโจทก์
ฯลฯ เห็นได้ว่าโจทก์ตั้งประเด็นมาในคำฟ้องแล้วว่า ที่พิพาทเป็นที่งอกริมตลิ่ง เป็นทรัพย์สินของโจทก์ผู้เป็นเจ้าของที่ดินโฉนดที่ 5148 ซึ่งเกิดที่งอกนั้นตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1308 เมื่อจำเลยให้การต่อสู้กรรมสิทธิ์ว่าที่พิพาทเป็นของจำเลยที่ 2-3 โจทก์ก็สืบว่าที่พิพาทเป็นของโจทก์ได้ หาเป็นการสืบนอกฟ้องนอกประเด็นไม่พิพากษายืน
