เนื้อความคำพิพากษา
จำเลยลักกางเกงของเจ้าทรัพย์แล้วพาเดินไป เจ้าทรัพย์ทราบก็ติดตามไปทันที ครั้นทันกันเจ้าทรัพย์เข้าดึงกางเกงมาได้ แล้วจำเลยกลับแย่งเอาไปอีกและออกเดินหนี เจ้าทรัพย์ตามเข้าไปจะจับกุม จำเลยก็เอาไม้ตีเจ้าทรัพย์ถูกกลางศีร์ษะไม่สาหัส ศาลฎีกาตัดสินว่าจำเลยทำร้ายเจ้าทรัพย์เพื่อที่จะเอาประโยชน์(กางเกง)อันเกิดแต่การที่มันลัก ต้องด้วยเหตุในข้อ ๓ ของ ม.๒๙๘ ทั้งเพื่อจะหลีกเลี่ยงให้พ้นอาญาสำหรับความผิด(ฐานลักทรัพย์) ต้องด้วยเหตุในข้อ ๕ อีกด้วย การที่จำเลยทำร้ายนี้ก็ในขณะกำลังพาเอาทรัพย์ไปเป็นเวลาต่อเนื่องกับการลักทรัพย์ไม่ขาดตอน ตามนัยฎีกาที่ ๘๓๓/๒๔๕๙ และ ๗๐๕/๒๔๗๐ ที่ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีผิดฐานชิงทรัพย์นั้นชอบแล้ว
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษากลับศาลอุทธรณ์ยืนตามศาลชั้นต้นทุกประการ
