คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าโจทก์เป็นผู้ก่อสร้างและเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ตึกแถวบ้านเลขที่ 166/5 ตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่ 279, 280/2519 หลังจากศาลฎีกาพิพากษาแล้ว จำเลยทั้งสองและบริวารยังคงอยู่อาศัยและประกอบกิจการค้าในตึกแถวดังกล่าวของโจทก์ โจทก์จึงได้ฟ้องขับไล่จำเลยทั้งสองและบริวารให้ออกไปจากตึกแถวพิพาทของโจทก์พร้อมกับเรียกค่าเสียหาย
จำเลยทั้งสองให้การว่าโจทก์เคยฟ้องจำเลยที่ 1 ในคดีเดียวกันนี้จนศาลฎีกาได้พิพากษาแล้ว โจทก์มาฟ้องคดีนี้อีกจึงเป็นฟ้องซ้ำและโจทก์เรียกค่าเสียหายสูงเกินไป ขอให้ยกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ขับไล่จำเลยทั้งสองพร้อมบริวารออกจากตึกแถวพิพาทพร้อมกับให้จำเลยทั้งสองร่วมกันใช้ค่าเสียหายให้แก่โจทก์
จำเลยทั้งสองอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าโจทก์ฟ้องซ้ำ จึงพิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า มีปัญหาที่จะวินิจฉัยว่า โจทก์ฟ้องซ้ำหรือไม่นั้นตามประเด็นดังกล่าวข้อเท็จจริงได้ความว่าเมื่อประมาณ 8 เดือน ก่อนโจทก์ฟ้องจำเลยเป็นคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 5649-5650/2516 ของศาลแพ่ง จำเลยที่ 1ได้เข้าครอบครองตึกแถวพิพาทเลขที่ 166/5 และ 166/6 ซึ่งเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์โจทก์จึงฟ้องขอให้ขับไล่และเรียกค่าเสียหาย ศาลฎีกาฟังว่าตึกแถวพิพาทเลขที่ 166/5เป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์ การที่จำเลยเข้าครอบครองตึกนั้นย่อมเป็นละเมิดอาจถูกโจทก์ฟ้องขับไล่ได้ คดีถึงที่สุดตามคำพิพากษาฎีกาที่ 279-280/2519 หลังจากคดีถึงที่สุดแล้ว จำเลยที่ 1 ยังคงครอบครองตึกแถวพิพาท เลขที่ 166/5 ตลอดมาอีกโจทก์และทนายโจทก์จึงได้บอกกล่าวให้จำเลยทั้งสองในคดีนี้ ซึ่งเป็นสามีภรรยากันให้ออกไปจากตึกแถวพิพาทเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2521 แต่จำเลยทั้งสองหาได้ออกไปไม่
เห็นว่าการที่โจทก์นำคดีมาฟ้องขอให้ขับไล่จำเลยทั้งสอง เป็นการฟ้องเพื่อขอให้บังคับตามสิทธิของโจทก์ที่เกิดขึ้นจากผลของคำพิพากษาฎีกาที่ 279-280/2519 ดังได้กล่าวไว้แล้ว โจทก์จึงมีสิทธิฟ้องจำเลยทั้งสองเป็นคดีนี้ได้ไม่เป็นฟ้องซ้ำต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 148ฎีกาของโจทก์ฟังขึ้น แต่โดยเหตุที่ศาลอุทธรณ์ยังมิได้พิจารณาพิพากษาชี้ขาดประเด็นข้ออื่นแห่งคดีอีกหลายข้อ จึงให้ย้อนสำนวนไปให้ศาลอุทธรณ์พิจารณาพิพากษาประเด็นข้ออื่นแห่งคดีที่ยังมิได้วินิจฉัยเสียก่อน
ผลคำพิพากษา
พิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ศาลอุทธรณ์พิจารณาพิพากษาใหม่ตามรูปคดี
