คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้
โจทก์ฟ้องจำเลยเป็น 3 สำนวน ศาลรวมพิจารณา ได้ความว่าโจทก์ฟ้องว่าจำเลยทุจริต ต่อหน้าที่ยักยอกทรัพย์และปลอมหนังสือระหว่างตั้งแต่ พ.ศ. 2490 ถึงปลาย พ.ศ. 2498 ขอให้ลงโทษตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 131, 225, 229 พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมกฎหมายลักษณะอาญา พ.ศ. 2477 (ฉบับที่ 2) มาตรา 3 (ฉบับที่ 5) มาตรา 3 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 147, 161, 266 และพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา พ.ศ. 2502 มาตรา 3 ขอให้นับโทษต่อ และขอให้คืนหรือใช้เงิน 50,183.43 บาทจำเลยให้การรับสารภาพตามฟ้องคู่ความต่างแถลงไม่สืบพยานศาลชั้นต้นฟังว่า จำเลยทำผิดจริง พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามฟ้อง แต่ให้วางโทษตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 131, 225 ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 161 ซึ่งเป็นกฎหมายที่เป็นคุณแก่จำเลยและให้ลงโทษจำเลยตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 131 ซึ่งเป็นกระทงหนักกระทงเดียว ลดรับสารภาพกึ่งหนึ่งตามมาตรา 78 ให้นับโทษต่อและให้คืนหรือใช้เงินจำเลยอุทธรณ์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาว่า ข้อหาตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 229พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมกฎหมายลักษณะอาญา พ.ศ. 2477 (ฉบับที่ 5)มาตรา 3 มีกำหนดโทษขั้นต่ำตั้งแต่ 5 ปี ขึ้นไปเมื่อโจทก์ไม่สืบพยานจะลงโทษจำเลยไม่ได้ศาลฎีกาเห็นว่า ข้อหาว่าปลอมหนังสือในหน้าที่ของตนตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 229 ที่จำเลยฎีกานั้น เป็นกฎหมายที่ใช้ในขณะกระทำผิด แตกต่างกับประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 161 ที่ใช้ในภายหลังโดยมีอัตราโทษแตกต่างกัน ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 3 ให้ใช้กฎหมายในส่วนที่เป็นคุณแก่ผู้กระทำผิด ฉะนั้น ในความผิดนี้จึงต้องใช้ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 161 เป็นบทลงโทษ ในบทความผิดที่จะใช้แก่จำเลยนี้ไม่มีอัตราโทษจำคุกอย่างต่ำไว้ ส่วนพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมกฎหมายลักษณะอาญาที่จำเลยฎีกาก็กำหนดอัตราโทษอย่างต่ำไว้เพียง 1 ปี เมื่อจำเลยให้การรับสารภาพ ศาลจึงลงโทษจำเลยได้โดยไม่ต้องฟังพยานโจทก์พิพากษายืน
