คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นผู้จัดการมรดกของนางเสมอ เมื่อครั้งนางเสมอมีชีวิต จำเลยได้ทำสัญญากู้เงินนางเสมอไป 500,000 บาทดอกเบี้ยชั่งละ 1 บาทต่อเดือนกำหนดชำระภายในเดือนมกราคม 2513จำเลยค้างชำระดอกเบี้ยตั้งแต่เดือนสิงหาคม 2511 ถึงวันฟ้องเป็นเวลา 2 ปี 2 เดือน เป็นดอกเบี้ย 162,500 บาท โจทก์ทวงถาม จำเลยเพิกเฉยขอให้ศาลบังคับจำเลยใช้เงินจำนวนดังกล่าวพร้อมด้วยดอกเบี้ยชั่งละ 1 บาทต่อเดือนในต้นเงิน 500,000 บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จจำเลยให้การรับว่าได้ทำสัญญากู้เงินนางเสมอเป็นจำนวนเงิน500,000 บาทจริง แต่เมื่อกลางเดือนพฤษภาคม 2511 นางเสนอได้รับคืนไปแล้ว 310,000 บาท เงินตามสัญญากู้จึงเหลือที่จำเลยเพียง 190,000บาท
เงินที่ค้างชำระหนี้จำเลยพร้อมที่จะชำระให้โจทก์ โจทก์คำนวณระยะเวลาที่ค้างชำระดอกเบี้ยคลาดเคลื่อน และดอกเบี้ยผู้ตายคิดเพียงร้อยละ 1 บาทต่อเดือน และต่อสู้ว่าโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องระหว่างพิจารณาจำเลยได้วางเงิน 190,000 บาทตามคำให้การของจำเลยพร้อมด้วยดอกเบี้ยอัตราชั่งละ 1 บาทต่อเดือนไว้ต่อศาล และจำเลยยอมให้โจทก์รับเงินจำนวนดังกล่าวไปได้ และในที่สุดโจทก์ได้รับเงินจำนวนดังกล่าวไปจากศาลแล้วศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าโจทก์มีอำนาจฟ้องและฟังว่า ผู้ตายให้จำเลยกู้เงิน 500,000 บาท ผู้ตายได้รับเงินจากสามีจำเลยไปแล้ว310,000 บาท แต่เป็นเงินอีกจำนวนหนึ่งไม่เกี่ยวกับเงินกู้ตามสัญญาและฟังว่าผู้ตายคิดดอกเบี้ยจากจำเลยอัตราร้อยละ 1 บาทต่อเดือนพิพากษาให้จำเลยชำระเงิน 500,000 บาท
พร้อมด้วยดอกเบี้ยร้อยละ1 บาทต่อเดือน นับแต่เดือนกันยายน 2511 จนกว่าจำเลยจะชำระเสร็จให้แก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าโจทก์มีอำนาจฟ้อง และฟังว่าจำเลยชำระเงินกู้คืนให้ผู้ตายแล้ว 310,000 บาท ยังคงค้างชำระเพียง 190,000บาท สำหรับดอกเบี้ยในจำนวนเงิน 190,000 บาท ที่วางศาลและโจทก์รับไปนั้น เห็นว่าจำเลยวางเงินโดยมีข้อต่อสู้ตามคำให้การว่าโจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง และดอกเบี้ยก็อัตราร้อยละ 1 ต่อเดือน ไม่ใช่อัตราชั่งละ 1 บาทต่อเดือนดังโจทก์ฟ้อง ขณะวางเงินจำเลยก็ยังต่อสู้เรื่องอัตราดอกเบี้ยเช่นนั้นอีก เป็นการวางเงินโดยไม่ยอมรับผิด จำเลยจึงต้องเสียดอกเบี้ยในจำนวนเงินนั้นต่อไปตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 136 วรรค 2
ผลคำพิพากษา
พิพากษาแก้ให้จำเลยชำระต้นเงิน 190,000 บาทพร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 1 ต่อเดือน ตั้งแต่เดือนกันยายน 2510 เป็นต้นไปจนกว่าชำระเงินเสร็จโจทก์และจำเลยฎีกาศาลฎีกาฟังว่า จำเลยชำระเงินกู้คืนให้ผู้ตายแล้ว 310,000 บาทและเห็นว่าแม้จำเลยจะนำเงินมาชำระหนี้โดยวางเงินต่อศาลไม่เต็มตามจำนวนที่โจทก์ได้เรียกร้องก็ตาม แต่จำเลยก็ได้แถลงยอมรับผิดในจำนวนเงิน 190,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยที่ค้างชำระ ทั้งยอมให้โจทก์รับเงินไปได้ และโจทก์รับเงินจำนวนดังกล่าวไปจากศาลแล้วกรณีต้องด้วย ป.วิ.พ. มาตรา 135 และ 136 วรรคแรก จำเลยจึงไม่ต้องเสียดอกเบี้ยในจำนวนเงิน 190,000 บาท ตั้งแต่วันที่วางต่อศาลแล้วส่วนปัญหาว่าจำเลยจะต้องชำระดอกเบี้ยก่อนวางเงินจำนวน 190,000 บาทตั้งแต่เมื่อใดนั้น ปรากฏว่าจำเลยทำสัญญากู้เงินผู้ตายเมื่อวันที่ 26 มกราคม 2511 ศาลชั้นต้นฟังว่าจำเลยค้างชำระดอกเบี้ยอัตราร้อยละ1 บาทต่อเดือน ตั้งแต่เดือนกันยายน 2511 เป็นต้นมา และโจทก์จำเลยมิได้อุทธรณ์ จึงฟังได้ว่าจำเลยค้างชำระดอกเบี้ยในอัตราดังกล่าวตั้งแต่เดือนกันยายน 2511 การที่ศาลอุทธรณ์ให้จำเลยชำระดอกเบี้ยตั้งแต่เดือนกันยายน 2510 จึงไม่ถูกต้องพิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์เฉพาะดอกเบี้ยว่า ให้คำนวณดอกเบี้ยที่จำเลยต้องชำระแก่โจทก์ในอัตราร้อยละ 1 ต่อเดือนของต้นเงิน 190,000 บาท ตั้งแต่เดือนกันยายน 2511 จนถึงวันที่ 15 กันยายน 2513 (วันที่วางเงินต่อศาล) ส่วนดอกเบี้ยหลังจากนั้นจำเลยไม่ต้องชำระ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์
