คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างนายสัมฤทธิ์บิดาโจทก์เป็นลูกจ้างประจำ ต่อมาโจทก์เลิกจ้างนายสัมฤทธิ์โดยไม่จ่ายค่าชดเชย บัดนี้นายสัมฤทธิ์ถึงแก่กรรมแล้วขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชยพร้อมดอกเบี้ยให้แก่โจทก์ซึ่งเป็นทายาทของนายสัมฤทธิ์จำเลยให้การว่า โจทก์มิใช่ลูกจ้างจำเลยจึงไม่มีอำนาจฟ้อง หากโจทก์มีสิทธิได้รับค่าชดเชยของนายสัมฤทธิ์ก็มีสิทธิเพียงเฉพาะส่วนของโจทก์เท่านั้นไม่มีสิทธิได้รับในส่วนของทายาทอื่น ขอให้ยกฟ้องวันนัดพิจารณาโจทก์แถลงว่านายสัมฤทธิ์มีทายาทรวม 10 คน ทายาท4 คน ยินดีให้โจทก์ฟ้องคดีนี้แต่มิได้ทำหนังสือมอบอำนาจไว้ ส่วนทายาทอื่นโจทก์มิได้บอกให้ทราบศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยพร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า
แม้ค่าชดเชยจะเป็นเงินที่นายจ้างต้องจ่ายให้แก่ลูกจ้างเมื่อเลิกจ้าง ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงานก็ตาม แต่เมื่อจำเลยเลิกจ้างนายสัมฤทธิ์ สิทธิเรียกร้องค่าชดเชยเกิดขึ้นแก่นายสัมฤทธิ์แล้ว ขณะนายสัมฤทธิ์มีชีวิตอยู่มิได้เรียกร้องค่าชดเชยจากจำเลย ฉะนั้นเมื่อนายสัมฤทธิ์ถึงแก่กรรมมรดกของนายสัมฤทธิ์ย่อมตกทอดแก่ทายาท และมรดกนั้นตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 1600 บัญญัติว่า ได้แก่ทรัพย์สินทุกชนิดของผู้ตายตลอดทั้งสิทธิหน้าที่และความรับผิดต่าง ๆ เว้นแต่ตามกฎหมายหรือว่าโดยสภาพแล้วเป็นการเฉพาะตัวของผู้ตายสิทธิเรียกร้องค่าชดเชยเป็นสิทธิอย่างหนึ่งซึ่งถือได้ว่าเป็นมรดกย่อมตกทอดแก่โจทก์ ซึ่งเป็นทายาทของนายสัมฤทธิ์
ดังนี้โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องเรียกค่าชดเชยจากจำเลยได้ที่จำเลยอุทธรณ์ว่าโจทก์ฟ้องคดีโดยได้รับความยินยอมจากทายาทเพียงบางคน และโดยมิได้มีหลักฐานเป็นหนังสือมอบอำนาจหรือหนังสือให้ความยินยอมให้ฟ้องคดี โจทก์จึงมีสิทธิได้รับค่าชดเชยจากจำเลยเฉพาะส่วนของโจทก์เท่านั้น ไม่มีสิทธิได้รับส่วนของทายาทอื่นด้วยนั้น เห็นว่า สิทธิเรียกร้องค่าชดเชยนี้ทายาททุกคนย่อมมีสิทธิเรียกร้องการชำระหนี้โดยทำนองซึ่งแต่ละคนอาจจะเรียกให้ชำระหนี้สิ้นเชิงได้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 298 โจทก์เป็นทายาทคนหนึ่งของนายสัมฤทธิ์จึงมีสิทธิเรียกร้องค่าชดเชยทั้งหมดจากจำเลยได้
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลแรงงานกลางพิพากษาชอบแล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
