เนื้อความคำพิพากษา
ได้ความว่าโจทก์ฟ้องว่าโจทก์ได้ที่รายพิพาทโดยโจทก์ก่นสร้างถือสิทธิ์เป็นเจ้าของครอบครองมากกว่า ๒๐ ปี เวลานำสืบ โจทก์นำสืบว่า พ่อตายกที่รายพิพาทให้และได้ปกครองโดยอำนาจปรปักษ์มาช้านาน ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์เชื่อพะยานโจทก์ตามที่นำสืบ จึงพิพากษาให้โจทก์ชนะคดี จำเลยฎีกาว่าโจทก์นำสืบถึงมูลเหตุซึ่งได้ที่พิพาทมาต่างกับฟ้อง ชื่อว่าสืบไม่สมฟ้องเป็นการสืบนอกฟ้อง ควรพิพากษายกฟ้องศาลฎีกาเห็นว่า ข้อที่โจทก์นำสืบถึงเหตุซึ่งได้ที่รายนี้มาต่างกับฟ้อง ไม่ใช่ข้อสำคัญเพราะโจทก์จะได้มาโดยทางก่นสร้างหรือโดยอะไรก็ตามเป็นเพียงมูลที่มาแห่งข้ออ้างที่ว่า โจทก์ได้ใช้สิทธิ์ครอบครองเป็นเจ้าของมากว่า ๒๐ ปี แล้วต่างหาก แม้จะเป็นเรื่องโจทก์แย่งเขาเอาดื้อ ๆ แลครอบครองโดยเจตนาเป็นเจ้าของติดต่อกันแม้เพียง ๑๐ ปี โจทก์ก็ได้ กรรมสิทธิ์ตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา ๑๓๘๒ จึง
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืนตามศาลล่างทั้งสองที่ชี้ขาดว่าโจทก์ได้กรรมสิทธิ์ในที่ พิพาทตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา ๑๓๘๒
