คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยบังอาจบุกรุกเข้าไปทำลายห้วยเหมืองลอย แล้วเข้าทำนาในห้วยเหมืองลอย ซึ่งเป็นห้วยเหมืองสาธารณะ โดยเจตนาจะยึดเอาห้วยเหมืองนี้เป็นของจำเลยแต่ผู้เดียว มิให้ราษฎรอื่นครอบครองให้ห้วยเหมืองนี้โดยปกติสุข ขอให้ลงโทษตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๓๒๔, ๓๒๗
จำเลยให้การปฏิเสธต่อสู้ว่า ที่ที่โจทก์ฟ้องไม่ใช่เหมือง เป็นหนองในนาจำเลย ไม่มีสภาพเป็นสาธารณะจำเลยครอบครองมากว่า ๑๐ ปีแล้ว ศาลชั้นต้นฟังว่า เป็นที่สาธารณะประโยชน์ของแผ่นดินปรับจำเลย ๒๐ บาท ตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๓๒๗ ศาลอุทธรณ์เห็นพ้องกับศาลชั้นต้นที่ฟังว่า ที่ที่โจทก์ฟ้องนี้เป็นห้วยเหมืองลอยสาธารณะสำหรับราษฎรใช้สรอย แต่ไม่เห็นพ้องด้วยที่ศาลชั้นต้นลงโทษตามมาตรา ๓๒๗ เพราะมาตรานี้เป็นเรื่องบุกรุกที่ของเอกชน ไม่ได้บัญญัติในเรื่องบุกรุกที่สาธารณะสมบัติของแผ่นดิน พิพากษากลับให้ยกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงตามศาลล่างที่วินิจฉัยต้องกันมาว่าที่หนองลอยที่โจทก์ฟ้องเป็นที่สาธารณะสมบัติของแผ่นดินและเห็นพ้องกับศาลอุทธรณ์ว่า ความผิดตามมาตรา ๓๒๗ ก.ม.ลักษณะอาญาเป็นการกระทำแก่เอกชน และเป็นความผิดต่อส่วนตัวหาได้ประสงค์ถึงการกระทำแก่ที่สาธารณะแผ่นดินไม่การกระทำของจำเลยไม่ต้องด้วยมาตรา ๓๒๗
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
