คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่า พวกนักโทษได้หนีจากเรือนจำโดยมีรอยเจาะกำแพง และจำเลยนี้ได้นำรถยนตร์มาจอดคอยอยู่แถวใกล้ ๆ เรือนจำในเวลาเช้าตั้ง ๒ - ๓ วัน พอนักโทษหนีออกจากเรือนจำได้ ก็มาขึ้นรถยนตร์ที่จำเลยนำมาแล้วขับหนีไป
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามกฏหมายอาญามาตรา ๑๖๕
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ลงโทษตามมาตรา ๑๖๕
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า ข้อที่จำเลยฎีกาว่านักโทษได้หนีพ้นเรือนจำแล้ว จะเอาผิดจำเลยตามมาตรา ๑๖๕ ไม่ได้นั้น ความข้อนี้ตามพฤตติการณ์ที่ได้ความฟังได้ว่า จำเลยรู้ดีว่า นักโทษจะหนีออกทางนั้น จำเลยจึงได้นำรถไปคอยรับ นับว่าเป็นการอุปการะให้หนีได้ตามกฏหมายลักษณะอาญามาตรา ๑๖๕
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน
