คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ทั้งสองฟ้องจำเลยต่างคนกันเป็นคดี 10 สำนวน ศาลได้รวมพิจารณาพิพากษาคดีทั้ง 10 นี้โจทก์ฟ้องคดีทั้ง 10 มีใจความอย่างเดียวกันว่าจำเลยทั้ง 10สำนวนเช่าตึกของโจทก์ที่ 1 เพื่อค้าขาย โดยไม่มีกำหนดเวลาให้จำเลยส่งมอบตึกแถว ก่อนถึงกำหนดนั้นโจทก์ที่ 1 ได้ขายตึกแถวให้โจทก์ที่ 2โดยให้โจทก์ที่ 2 รื้อเอาไป เมื่อพ้นกำหนดดังกล่าวแล้ว จำเลยทั้งหมดไม่ส่งตึกที่เช่าคืน ขอให้ขับไล่และใช้ค่าเสียหายเท่าค่าเช่าจำเลยทั้ง 10 สำนวนให้การและฟ้องแย้งอย่างเดียวกันมีใจความว่าจำเลยได้เสียเงินค่าตอบแทนให้โจทก์ที่ 1 โดยโจทก์ที่ 1 ให้คำมั่นว่าจะให้จำเลยได้เช่าตึกพิพาทตลอดชีวิตของจำเลยอันเป็นสัญญาต่างตอบแทนเมื่อโจทก์ที่ 1 ขายตึกพิพาทให้โจทก์ที่ 2 แล้ว
โจทก์ที่ 1 ก็ไม่มีอำนาจฟ้อง ส่วนฟ้องแย้งมีความว่า ขณะบอกเลิกสัญญาเช่า โจทก์ที่ 1 กับจำเลยทุกคนตกลงกันว่า จำเลยจะออกทุนสร้างตึก 3 ชั้นในที่เดิมแล้วยกกรรมสิทธิ์ให้โจทก์ที่ 1 ฝ่ายโจทก์ที่ 1 จะยอมให้จำเลยเช่าตึกนี้ 10 ปี ขอให้บังคับโจทก์ที่ 1 ตามสัญญานี้โจทก์ทั้งสองให้การปฏิเสธฟ้องแย้งศาลชั้นต้นเผชิญสืบตึกพิพาทแล้ว งดสืบพยานทั้งสองฝ่าย และพิพากษาให้โจทก์ชนะเต็มตามฟ้อง และให้ยกฟ้องแย้งจำเลยทั้งหมดอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยทั้งหมดฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า โจทก์ที่ 1 ตกลงขายสิ่งปลูกสร้างให้โจทก์ที่ 2 รื้อไป และที่ดินยังคงเป็นของโจทก์ที่ 1 อยู่ เมื่อจำเลยไม่ยอมออกจากตึกพิพาทซึ่งปลูกอยู่บนที่ดินนี้ โจทก์ที่ 1 ย่อมมีอำนาจฟ้องคำให้การของจำเลยที่ว่าจำเลยได้ให้เงินค่าตอบแทนโจทก์ที่ 1โจทก์ที่ 1 ให้คำมั่นว่าจะให้จำเลยเช่าตึกพิพาทตลอดชีวิตจำเลย อันเป็นสัญญาต่างตอบแทนนั้นเป็นคำให้การที่ไม่ชัดว่าจำเลยให้เงินค่าอะไร เป็นจำนวนเท่าใด แต่พอจะเข้าใจได้ว่าเป็นเงินกินเปล่าจึงไม่เป็นสัญญาต่างตอบแทนพิพากษายืน
