คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้
โจทก์ฟ้องขอให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกจากที่ของโจทก์จำเลยให้การสู้คดีศาลชั้นต้นพิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ ศาลชั้นต้นสั่งรับอุทธรณ์ จำเลยยื่นคำแก้อุทธรณ์แล้ว เมื่อสำนวนขึ้นไปศาลอุทธรณ์ ทนายโจทก์ยื่นคำร้องขอถอนอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์สั่งเมื่อวันที่ 9 มิถุนายน 2512 โดยยังไม่ปรากฏคำคัดค้านของจำเลยหรือไม่ อนุญาตให้โจทก์ถอนฟ้องอุทธรณ์ได้ ให้จำหน่ายคดีจำเลยฎีกาคำสั่งศาลอุทธรณ์ในข้อที่ศาลอุทธรณ์สั่งอนุญาตให้โจทก์ถอนฟ้องอุทธรณ์ไปนั้นชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 175 และ 246หรือไม่
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า ความในมาตรา 175 บัญญัติกรณีที่โจทก์ขอถอนคำฟ้องภายหลังจำเลยยื่นคำให้การไว้ว่า โจทก์อาจยื่นคำขอโดยทำเป็นคำร้องต่อศาลชั้นต้นเพื่ออนุญาตให้โจทก์ถอนคำฟ้องได้ ศาลจะอนุญาตหรือไม่อนุญาต หรือจะอนุญาตภายในเงื่อนไขตามที่เห็นสมควรก็ได้ แต่ห้ามไม่ให้ศาลอนุญาตโดยมิได้ฟังจำเลยก่อน ปรากฏว่าในขณะที่ศาลอุทธรณ์ทำคำสั่งลงวันที่ 9 มิถุนายน 2512 ศาลชั้นต้นยังมิได้ส่งคำแถลงคัดค้านของจำเลยซึ่งยื่นไว้ตั้งแต่วันที่ 29 พฤษภาคม 2512 ขึ้นไปศาลอุทธรณ์ด้วย จึงเป็นที่เห็นได้ชัดว่าศาลอุทธรณ์มีคำสั่งไปโดยมิได้ฟังเหตุผลว่า จำเลยจะยินยอมให้โจทก์ถอนฟ้องหรือจะคัดค้านประการใดหรือไม่ การที่ศาลอุทธรณ์ได้สั่งไปโดยมิได้ฟังคำคัดค้านของจำเลยก่อน เช่นนี้ ย่อมต้องห้ามตามกฎหมายไม่ให้ศาลสั่งอนุญาตให้โจทก์ถอนฟ้องได้ คำสั่งของศาลอุทธรณ์จึงไม่ชอบพิพากษายกคำสั่งศาลอุทธรณ์ ย้อนสำนวนไปให้ศาลอุทธรณ์พิจารณาแล้วทำคำสั่งใหม่ตามรูปคดี
