คำฟ้องและคำให้การ
คดีสืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งห้าร่วมกันชำระเงินจำนวน 8,968,946.48 บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 21 ต่อปี ของต้นเงิน 6,340,341 บาท นับแต่วันถัดจากวันฟ้อง (ฟ้องวันที่ 29 มิถุนายน 2539) เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จ หากไม่ชำระให้ยึดทรัพย์จำนองขายทอดตลาดชำระหนี้ หากไม่พอให้ยึดจากทรัพย์สินอื่นของจำเลยทั้งห้าขายทอดตลาดชำระหนี้
ผู้ร้องสอดยื่นคำร้องว่า
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลล้มละลายกลางมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์เด็ดขาดโจทก์ ต่อมาเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ได้รวบรวมทรัพย์สินและสิทธิเรียกร้องอื่น ๆ ของโจทก์ผู้ล้มละลายนำออกประมูลขาย ผู้ร้องสอดประมูลซื้อสินทรัพย์และสิทธิเรียกร้องของโจทก์ได้ซึ่งรวมถึงสิทธิเรียกร้องตามคำพิพากษาของโจทก์ที่มีต่อจำเลยทั้งห้าคดีนี้ด้วย โดยผู้ร้องสอดได้แจ้งการโอนสิทธิเรียกร้องรายนี้ให้จำเลยทั้งห้าทราบแล้ว ขอให้ศาลมีคำสั่งให้ผู้ร้องเข้าเป็นคู่ความแทนที่โจทก์เพื่อดำเนินการบังคับคดีต่อไป
ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ยกคำร้อง ค่าคำร้องเป็นพับ ผู้ร้องยื่นคำร้องขออนุญาตยื่นอุทธรณ์เฉพาะปัญหาข้อกฎหมายโดยตรงต่อศาลฎีกาพร้อมกับคำฟ้องอุทธรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 223 ทวิ จำเลยทั้งห้ายื่นคำแก้อุทธรณ์และคำแถลงคัดค้านคำร้องขออนุญาตยื่นอุทธรณ์โดยตรงต่อศาลฎีกา
ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ส่งสำนวนเสนอศาลฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "เห็นว่า ที่ศาลชั้นต้นสั่งรับอุทธรณ์และคำแก้อุทธรณ์แล้วมีคำสั่งให้ส่งสำนวนเสนอศาลฎีกานั้นถือได้ว่าศาลชั้นต้นอนุญาตให้ผู้ร้องยื่นอุทธรณ์โดยตรงต่อศาลฎีกาได้ แต่คดีนี้จำเลยทั้งห้าได้ยื่นคำแถลงคัดค้านคำร้องขออนุญาตยื่นอุทธรณ์โดยตรงต่อศาลฎีกาพร้อมคำแก้อุทธรณ์แล้ว กรณีจึงไม่ต้องด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 223 ทวิ ที่ศาลชั้นต้นจะอนุญาตให้ผู้ร้องยื่นอุทธรณ์โดยตรงต่อศาลฎีกาได้ การที่ศาลชั้นต้นส่งอุทธรณ์ของผู้ร้องต่อศาลฎีกาจึงขัดต่อบทกฎหมายดังกล่าว ศาลฎีกาไม่อาจวินิจฉัยอุทธรณ์ของผู้ร้องได้
ผลคำพิพากษา
พิพากษายกคำสั่งศาลชั้นต้นที่ให้ส่งอุทธรณ์ของผู้ร้องต่อศาลฎีกาและให้ศาลชั้นต้นสั่งอุทธรณ์ของผู้ร้องใหม่ ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นนี้ให้เป็นพับ
