คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับนายชอบได้ร่วมกันมีอาวุธปืนลูกซองยาว ๑ กระบอกมีหมายเลขทะเบียนซึ่งเป็นของผู้อื่น และกระสุนปืนที่ใช้กับอาวุธปืนนั้น ๑ นัดไว้ในความครอบครองโดยมิได้รับอนุญาต และพาอาวุธปืนนั้นติดตัวไปในหมู่บ้านและทางสาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาตกับร่วมกันใช้อาวุธปืนนั้นยิงพลทหารสนามโดยมีเจตนาฆ่า และพลทหารสนามได้ถึงแก่ความตาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘, ๘๓, ๙๑ ๓๗๑ พระราชบัญญัติอาวุธปืนฯ มาตรา ๗, ๘ ทวิ, ๗๒, ๗๒ ทวิ กับสั่งคืนของกลางแก่เจ้าของ
จำเลยให้การปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลยฐานร่วมกันฆ่าผู้อื่น ฐานร่วมกันมีอาวุธปืนไว้ในความครอบครองโดยมิด้รับอนุญารตและฐานร่วมกันพกพาอาวุธปืนติดตัวไปโดยไม่ได้รับอนุญาต คืนปืนของกลางแก่เจ้าของ
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่าให้ยกฟ้องโจทก์ในความผิดฐานมีอาวุธปืนไว้ในความครอบครองโดยมิได้รับอนุญาต และฐานพาอาวุธปืนติดตัวไปโดยไม่ได้รับอนุญาตนอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า อาวุธปืนลูกซองยาวของกลางเป็นของนายยุ้ยบิดาของนายชอบ นายชอบเป็นผู้เอาอาวุธปืนดังกล่าวลงมาจากบ้านนายยุ้ย ทั้งนายชอบเป็นผู้ใช้อาวุธปืนนั้นยิงผู้ตาย แสดงว่านายชอบเป็นผู้ครอบครองอาวุธปืนของกลางตลอดมาแม้ขณะที่เดินจากบ้านจำเลยไปที่ศาลาพักร้อนวัดโคกพระจำเลยเป็นผู้ถืออาวุธปืนนั้นก็เป็นการยึดถือไว้ชั่วคราว จำเลยกับพวกชอบเดินไปด้วยกัน ความครอบครองในอาวุธปืนของกลางยังคงอยู่ที่นายชอบ หาเปลี่ยนมาอยู่ที่จำเลยไม่ จำเลยจึงมิใช่เป็นผู้มีอาวุธปืนของกลางไว้ในความครอบครอง และถือไม่ได้ว่าจำเลยเป็นผู้พกพาอาวุธปืนนั้นติดตัวไปในหมู่บ้านและทางสาธารณะ
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
