คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องหาว่าจำเลยร้องเรียนเท็จให้การเท็จ ทำให้เสื่อมเสียอิศศรภาพและลักทรัพย์ ในชั้นไต่สวนมูลฟ้องศาลชั้นต้นเรียกสำนวนการสอบสวนชั้นอำเภอมาพิจารณาแล้วมีคำสั่งงดสืบพะยานโจทก์และให้ยกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ศาลชั้นต้นดำเนินการไต่สวนต่อไป
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา ศาลฎีกาตัดสินว่าข้อเท็จจริงตามที่โจทก์กล่าวอ้างในคำฟ้องเป็นเรื่องซึ่งโจทก์ต้องนำสืบจะถือเอาสำนวนการสอบสวนมาเป็นเหตุตัดสำนวนมิให้โจทก์สืบพะยานอื่นประกอบคำฟ้องของโจทก์ยังมิชอบ เรื่องเช่นนี้ศาลฎีการับวินิจฉัยได้ ไม่ถือว่าเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณาตามนัยฎีกาที่ ๑๖๔๕/๒๔๗๙ แต่ฎีกาที่ ๖๗๔/๒๔๗๙ ที่โจทก์อ้างมารูปคดีไม่ตรงกับเรื่องนี้ ในที่สุดพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
