คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าบิดาจำเเลยเป็นเจ้าผู้ครองนครน่าน เมื่อถึงแก่กรรมแล้ว บิดาโจทก์ได้เป็นเจ้าผู้ครองนครน่านแทน พวกจำเลยทำใบบันทึกไว้ต่อบิดาโจทก์ว่า ทรัพย์ต่าง ๆ ตามบัญชีท้ายบันทึกนี้ยอมยกถวายไว้ในเจ้ามหาพรหมสุรธาดาเจ้าผู้ครองนครน่าน (บิดาโจทก์)เพื่อประดับเกียรติยศเป็นศรีแก่นครน่านสืบ ๆกันต่อไป เพื่อเป็นเกียรติยศแก่เจ้าผู้ครองจังหวัดต่อ ๆ ไปในกาลเบื้องหน้าซึ่งจะมีในจังหวัดน่านนี้ เมื่อทำบันทึกลงลายมือชื่อพวกจำเลยแล้ว บิดาโจทก์ก็ได้รับทรัพย์ตามบัญชีในบันทึกต่อมาบิดาโจทก์ถึงแก่กรรม โจทก์จึงฟ้องเรียกทรัพย์รายนี้อ้างเป็นมฤดกตกได้แก่โจทก์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อความในใบบันทึกแสดงโดยชัดแจ้งว่าจำเลยมิได้ตั้งใจยกให้เป็นกรรมสิทธิแก่บิดาโจทก์หรือเจ้าผู้ครองนคร+คน๑ คนใดเลย ฉะนั้นโจทก์จะอ้างว่าทรัพย์รายนี้เป็นมฤดกของบิดาโจทก์ไม่ได้ และในกรณีที่ครอบครองไว้แทนกันเช่นในกรณีนี้แม้จะปกครองมาช้านานก็ไม่ได้กรรมสิทธิ ส่วนข้อที่ว่าไม่มีผู้ครองนครต่อไปกรรมสิทธิจะกลับคืนมายังจำเลยหรือไม่นั้นไม่จำเป็นต้องวินิจฉัย
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายกฟ้องโจทก์ยืนตามศาลล่าง
