คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า สารวัตรใหญ่เจ้าพนักงานประเมินได้ประเมินเพิ่มเติมเรียกเก็บภาษีการค้า และภาษีบำรุงเทศบาลจากโจทก์เป็นเงิน 39,353.62 บาท ซึ่งเป็นการไม่ชอบด้วยกฎหมาย และจำเลยที่ 2 ได้ชี้ขาดยกอุทธรณ์ของโจทก์ จึงขอให้มีคำสั่งเพิกถอนการประเมินภาษีดังกล่าวทั้งสิ้นจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นเห็นว่าการประเมินเรียกเก็บภาษีที่ได้แจ้งให้โจทก์นำไปชำระนั้นชอบด้วยประมวลรัษฎากรแล้ว พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์ได้ยื่นประมูลรับเหมาก่อสร้างต่อกรมทางหลวงแผ่นดินได้งานก่อสร้างสะพาน รวมเป็นเงินทั้งสิ้น 3,396,750 บาท ครั้นโจทก์ลงมือทำงานก่อสร้างไปบ้างแล้ว โจทก์ได้ว่าจ้างนายเท่งชุนทำงานนี้ โดยนายเท่งชุนคิดเงินให้โจทก์ 219,433บาท ในการก่อสร้างสะพานตามที่ประมูลจากกรมทางหลวงแผ่นดินรายนี้โจทก์เป็นผู้ทำสัญญาโดยตรงกับผู้ว่าจ้าง
การจ่ายเงินค่าจ้างเหมาะแต่ละงวดก็จ่ายให้แก่โจทก์และเงินที่ได้มาก็นำเข้าบัญชีของโจทก์เองเช่นเดียวกัน ที่โจทก์จ่ายเงินที่ได้มาให้แก่นายเท่งชุนนั้นก็เป็นเรื่องที่โจทก์ตกลงจ้างนายเท่งชุนทำงานนี้ ดังนั้น โจทก์น่าจะเสียภาษีเฉพาะแต่เงินจำนวนซึ่งนายเท่งชุนคิดให้เป็นค่ารับโอนงานไปทำหาได้ไม่ เห็นว่า เมื่อเงินค่าจ้างเหมาสร้างสะพานนี้ทางกรมทางหลวงแผ่นดินได้จ่ายให้แก่โจทก์ทั้งหมด ก็ต้องถือว่าเป็นเงินได้ของโจทก์ได้มาจากการค้า ดังนั้น การที่โจทก์ได้รับเงินมาแล้วจ่ายให้แก่ผู้ที่รับจ้างทำงานที่ตนรับเหมามาก็เป็นเงินค่าจ้างที่นายเท่งชุนผู้รับจ้างพึงได้รับตามหนังสือสัญญาจ้างที่ทำกันไว้กับโจทก์ เมื่อนายเท่งชุนได้รับเงินค่าจ้างจากโจทก์สำหรับผลงานที่ตนได้ทำไป
นายเท่งชุนก็ย่อมต้องเสียภาษีเงินได้ของตน เพราะเป็นเงินที่ทั้งโจทก์และนายเท่งชุนได้มาจากผู้ว่าจ้างคนละคนกันความสัมพันธ์ระหว่างโจทก์กับนายเท่งชุนจึงไม่ใช่ลักษณะตัวการตัวแทนเงินภาษีที่จำเลยเรียกเก็บย่อมเป็นการเก็บจากเงินได้ของแต่ละคนหาใช่เรียกเก็บสองซ้ำสองหนจากโจทก์ไม่ ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน ยกฎีกาโจทก์
