คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างประจำตำแหน่งผู้จัดการสาขา จำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยอ้างว่าขณะดำรงตำแหน่งผู้จัดการสาขาราชบุรีและเพชรบุรี โจทก์มีพฤติการณ์ไม่เหมาะสมกับตำแหน่งหน้าที่ ไม่อาจไว้วางใจให้ปฏิบัติหน้าที่ต่อไปได้ ซึ่งไม่เป็นความจริง จึงเป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรมจำเลยต้องชดใช้ค่าเสียหาย คือ การขาดสิทธิที่จะได้รับค่าเช่าบ้านและค่ารักษาพยาบาล ค่าขาดรายได้ประจำเดือน สิทธิที่จะได้รับเงินโบนัสจนถึงเกษียณอายุค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปี ซึ่งโจทก์มีสิทธิหยุดพักผ่อน 15 วัน แต่มิได้หยุด และเงินโบนัสที่จำเลยจ่ายขาดไป
จำเลยให้การว่าการเลิกจ้างโจทก์มิใช่การเลิกจ้างที่เป็นธรรม จำเลยไม่ต้องจ่ายเงินตามที่โจทก์เรียกร้อง ขอให้ยกฟ้อง ศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงว่า โจทก์มิได้ปฏิบัติงานโดยใช้อารมณ์ มิได้ไม่ให้ความเป็นธรรมแก่พนักงาน มิได้ทำให้พนักงานแตกแยกความสามัคคี ไม่มีอคติต่อผู้ใต้บังคับบัญชาที่ไม่เห็นด้วย แต่โจทก์รายงานเท็จต่อผู้บังคับบัญชา ซึ่งคณะกรรมการสอบสวนแล้วเห็นว่าโจทก์รายงานเท็จเป็นความผิดตามข้อบังคับของจำเลย มีโทษถึงให้ออก แต่มีเหตุบรรเทาโทษ ผู้จัดการของจำเลยจึงมีคำสั่งตัดเงินเดือนโจทก์ และย้ายไปสาขาสำนักงานแห่งอื่น
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์ต่อผู้จัดการของจำเลยว่าได้รับโทษหนักเกินไป ขอให้ทบทวน จำเลยเห็นว่า โจทก์มีพฤติการณ์ไม่เหมาะสมกับตำแหน่งหน้าที่ ไม่อาจไว้วางใจให้ปฏิบัติหน้าที่ต่อไปได้ จึงให้เลิกจ้างโจทก์ สาเหตุแห่งการเลิกจ้างที่แท้จริง เป็นเพราะโจทก์ยื่นอุทธรณ์คำสั่ง จึงเป็นการเลิกจ้างโจทก์ไม่มีเหตุอันสมควร เป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรม กำหนดค่าเสียหายให้ 200,000 บาท กับเงินโบนัสที่จำเลยจ่ายขาดไปพร้อมดอกเบี้ย คำขออื่นนอกจากนี้ให้ยก โจทก์และจำเลยต่างอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงาน วินิจฉัยว่า
โจทก์อุทธรณ์ว่าโจทก์มีสิทธิเรียกร้องค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปี ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย ฯ ข้อ 32 จะนำข้อ 43 มาปรับแก่คดีตามคำวินิจฉัยของศาลแรงงานกลางหาได้ไม่
ศาลฎีกาวินิจฉัย
พิเคราะห์แล้ว ค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปีนั้น ประกาศกระทรวงมหาดไทย ฯ ได้กำหนดไว้ตามข้อ 45 โดยเฉพาะเป็นข้อสุดท้าย มิได้เกี่ยวด้วย ข้อ 36ถึงข้อ 42 ข้อ 43 และข้อ 44 ประการใดสิทธิของลูกจ้างตามข้อ45 จะเกิดมีขึ้นต่อเมื่อถูกเลิกจ้าง ซึ่งต่างกว่าค่าทำงานในวันหยุดประเภทอื่นที่ลูกจ้างอาจเรียกร้องได้ในระหว่างทำงาน ตำแหน่งหน้าที่ของลูกจ้างที่เรียกร้องค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปี จึงไม่มีเกณฑ์จำกัดสิทธิตามตำแหน่งหน้าที่ไว้ ดังวันหยุดประเภทอื่น ที่ศาลแรงงานกลางนำข้อ 43มาปรับแก่กรณีเรียกร้องค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปีด้วย จึงเป็นการคลาดเคลื่อน จำเลยให้การว่า '.....วันหยุดพักผ่อนประจำปี ซึ่งโจทก์อ้างว่ายังมีวันลาเหลืออีก 15 วันนั้น
ไม่เป็นความจริง.....' ประเด็นที่ว่าโจทก์ได้ใช้สิทธิหยุดพักผ่อนประจำปีแล้วหรือไม่ ยังไม่ใช้สิทธิหยุดกี่วัน เป็นข้อเท็จจริง ศาลแรงงานกลางยังมิได้ฟังข้อเท็จจริงเป็นประการใด สมควรย้อนสำนวนไปให้ศาลแรงงานกลางพิจารณาพิพากษาประเด็นข้อนี้ใหม่ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 283 ประกอบด้วยพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 31
ผลคำพิพากษา
พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกคำพิพากษาศาลแรงงานกลางในประเด็นเรื่องค่าจ้างสำหรับวันหยุดพักผ่อนประจำปี ให้ศาลแรงงานกลางพิจารณาคดีใหม่เฉพาะประเด็นดังกล่าว แล้วมีคำพิพากษาหรือคำสั่งวินิจฉัยชี้ขาดไปตามรูปความ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลแรงงานกลาง.
