คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าที่ดินพิพาทเป็นของโจทก์ จำเลยทั้งสองบุกรุกขอให้ขับไล่จำเลยทั้งสองออกจากที่ดินพิพาท
จำเลยทั้งสองให้การและฟ้องแย้งว่าที่ดินพิพาทเป็นของจำเลยที่ ๑ จำเลยที่ ๑ ครอบครองที่ดินพิพาทมาเกินกว่า ๑ ปี โจทก์หมดสิทธิที่จะฟ้อง ขอให้เพิกถอนที่ดินพิพาทออกจาก น.ส.๓ ของโจทก์
โจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งขอให้ยกฟ้องแย้ง ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าที่ดินพิพาทเป็นของโจทก์ คดีโจทก์ไม่ขาดอายุความ พิพากษาขับไล่จำเลยทั้งสองออกจากที่ดินพิพาทและให้ยกฟ้องแย้ง
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยทั้งสองอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยทั้งสองฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า เมื่อเดือนพฤษภาคม ๒๕๒๓ โจทก์ร้องทุกข์กล่าวหาจำเลยทั้งสองต่อพนักงานสอบสวนสถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองกาญจนบุรีว่า บุกรุกที่ดินคือที่พิพาทคดีนี้ ศาลจังหวัดกาญจนบุรีพิพากษายกฟ้องตามคดีอาญาหมายเลขแดงที่๑๖๓๓/๒๕๒๓ ซึ่งนายสมคิด ปั้นหยา โจทก์ร่วมคดีนั้นได้อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์มีคำพิพากษาถึงที่สุดว่า 'ที่ดินพิพาทนี้ นายสมคิดโจทก์ร่วมกับนางแต่ง แซ่เฮง จำเลยที่ ๑ ยังโต้เถียงสิทธิกันอยู่ ยังไม่ทราบแน่ว่าเป็นที่ดินของใคร ถึงแม้จำเลยทั้งสองจะเข้าไปไถที่ดินพิพาท ก็ขาดเจตนาบุกรุก ยังถือไม่ได้ว่าจำเลยทั้งสองมีความผิดฐานบุกรุก' เมื่อคดีอาญายังไม่ได้วินิจฉัยว่าที่ดินพิพาทเป็นของใคร ที่จำเลยทั้งสองไม่ผิดฐานบุกรุกนั้นก็เพราะขาดเจตนา ฉะนั้น ข้อเท็จจริงของคำพิพากษาคดีอาญาจึงไม่มีผลผูกพันถึงคดีนี้ และฟังว่า ที่ดินพิพาทเป็นของโจทก์ คดีโจทก์ไม่ขาดอายุความ ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
