คำฟ้องและคำให้การ
คดีทั้งสองสำนวนสืบเนื่องจากจำเลยถูกฟ้องให้เป็นบุคคลล้มละลายศาลชั้นต้นมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์เด็ดขาดแล้ว
ผู้ร้องทั้งสองต่างยื่นคำร้องต่อเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ขอให้ยอมรับสิทธิตามสัญญาที่ผู้ร้องทั้งสองทำไว้กับจำเลย
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้รวมการพิจารณาคำร้องของผู้ร้องทั้งสองเข้าด้วยกันเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ยื่นคำแถลงคัดค้านศาลชั้นต้นมีคำสั่งยกคำร้องผู้ร้องทั้งสองอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนผู้ร้องทั้งสองฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีทั้งสองสำนวนนี้ ผู้ร้องทั้งสองยื่นคำร้องต่อศาลชั้นต้นคนละฉบับกัน เป็นคดีสาขาคนละคดีแม้ศาลชั้นต้นจะรวมพิจารณาเข้าด้วยกันและผู้ร้องทั้งสองยื่นฎีกาคัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์มาในฎีกาฉบับเดียวกัน ผู้ร้องทั้งสองก็ต้องเสียค่าขึ้นศาลชั้นฎีกาอย่างคดีขอให้ปลดเปลื้องทุกข์อันไม่อาจคำนวณเป็นราคาเงินได้เป็นรายคดีไป เมื่อศาลฎีกามีคำสั่งให้ศาลชั้นต้นเรียกค่าขึ้นศาลชั้นฎีกาให้ครบถ้วน และศาลชั้นต้นได้มีหมายแจ้งให้ผู้ร้องทั้งสองทราบแล้ว แต่ผู้ร้องทั้งสองเพิกเฉยไม่ชำระกรณีถือได้ว่าผู้ร้องทั้งสองเพิกเฉยไม่ดำเนินคดีภายในเวลาที่ศาลกำหนด เป็นการทิ้งฟ้องฎีกา ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 174(2), 246 และมาตรา 247ให้จำหน่ายคดีออกจากสารบบความ
