คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยทั้งสองมีอำนาจหน้าที่ตามกฎหมายดำเนินการรับและไม่รับจดทะเบียนเครื่องหมายการค้า โจทก์ยื่นขอจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าสินค้าจำพวกน้ำมันใส่ผมของโจทก์ ต่อมานายเท้าเกนร้องคัดค้านไม่ให้รับจดทะเบียนอ้างว่าเครื่องหมายการค้าของโจทก์เลียนแบบเครื่องหมายการค้าของตนที่จดทะเบียนไว้แล้วในจำพวกสินค้าประเภทเดียวกันจำเลยที่ 2 วินิจฉัยว่าเครื่องหมายการค้าของโจทก์มีลักษณะคล้ายกับเครื่องหมายการค้าของนายเท้าเกนทำให้เกิดการสับสนหลงผิด จึงสั่งให้โจทก์เปลี่ยนแปลงลักษณะรูปเครื่องหมายเสียใหม่ โจทก์เห็นว่าเครื่องหมายของโจทก์กับของนายเท้าเกนเป็นคนละอย่างไม่เหมือนกัน ขอให้ศาลแสดงว่าคำวินิจฉัยของจำเลยที่ 2 เป็นโมฆะ และให้จำเลยที่ 1, 2 ร่วมกันดำเนินการรับจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าของโจทก์จำเลยทั้งสองให้การว่าไม่ต้องรับผิดต่อโจทก์นายเท้าเกนขอเข้าเป็นจำเลยร่วมศาลชั้นต้นงดสืบพยานโดยเห็นว่าเครื่องหมายการค้าของโจทก์ที่ขอจดทะเบียนเหมือนและคล้ายกับของนายเท้าเกนทำให้สาธารณชนหลงผิดคิดว่าอย่างเดียวกัน
จำเลยมีอำนาจปฏิเสธไม่รับจดทะเบียนการค้าให้โจทก์ พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ฟ้องโจทก์ที่ขอให้บังคับจำเลยรับจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าของโจทก์นั้น อ้างว่าโจทก์มีสิทธิและสมควรที่จะได้รับการพิจารณาจดทะเบียนก่อน ศาลชั้นต้นวินิจฉัยเพียงว่าเครื่องหมายการค้าของโจทก์ที่ขอจดทะเบียนมีลักษณะเหมือนและคล้ายกับที่นายเท้าเกนขอจดทะเบียน จึงไม่รับจดทะเบียน เพียงเท่านั้นหาเป็นเหตุไม่รับจดทะเบียนเครื่องหมายของโจทก์เสียทีเดียวไม่ ต้องพิจารณาต่อไปว่าใครมีสิทธิที่จะจดทะเบียนดีกว่า ถ้าได้ความว่าโจทก์เป็นผู้ประดิษฐ์เครื่องหมายขึ้นใช้มาก่อน โจทก์ย่อมมีสิทธิที่จะได้รับจดทะเบียนดีกว่า แต่ปัญหาข้อนี้ศาลชั้นต้นงดสืบพยานเสีย จึงพิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นดำเนินกระบวนพิจารณาพิพากษาต่อไปโจทก์ฎีกาขอให้ยกคำพิพากษาศาลล่างทั้งสอง ขอให้บังคับคดีไปตามคำขอท้ายฟ้องของโจทก์ศาลฎีกาเห็นว่า นายเท้าเกนเข้ามาร่วมสู้คดี ประเด็นมีว่าใครมีสิทธิที่จะได้รับจดทะเบียนก่อน
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
