คำฟ้องและคำให้การ
เดิมคดีนี้ศาลมีคำพิพากษาให้จำเลยชำระหนี้ให้โจทก์ โจทก์นำเจ้าพนักงานบังคับคดียึดที่ดินอ้างว่าเป็นของจำเลย
ผู้ร้องยื่นคำร้องขัดทรัพย์ว่าทรัพย์ที่ยึดเป็นของผู้ร้องขอให้ปล่อย
โจทก์ให้การว่าทรัพย์ที่ยึดเป็นที่มีโฉนดเป็นของจำเลย ผู้ร้องเป็นมารดาจำเลยยื่นคำร้องเพื่อประวิง ขอให้ยกคำร้องต่อมาโจทก์ยื่นคำร้องว่า คำร้องขัดทรัพย์ไม่มีมูลและยื่นเข้ามาเพื่อประวิงทำให้โจทก์เสียหาย ขอให้ศาลสั่งผู้ร้องวางเงินประกันความเสียหาย 5,000 บาท ศาลชั้นต้นสั่งให้ผู้ร้องนำเงิน 5,000 บาท มาวางศาลภายใน 15 วัน นับแต่วันสั่งเพื่อเป็นประกันการชำระค่าสินไหมทดแทนแก่โจทก์ หากไม่วางภายในกำหนด ให้จำหน่ายคดี ก่อนสิ้นกำหนดวางเงิน
คำพิพากษาศาลล่าง
ผู้ร้องอุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นว่าคดีของผู้ร้องมีมูลที่จะร้องได้ และมิได้ยื่นเข้ามาเพื่อประวิงให้ชักช้า ผู้ร้องไม่ต้องวางเงินประกันความเสียหาย ขอให้มีคำสั่งงดการจำหน่ายคดีหลังจากครบกำหนดวางเงิน โจทก์ยื่นคำแถลงว่าผู้ร้องไม่วางเงินตามคำสั่งศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้จำหน่ายคดีของผู้ร้องขัดทรัพย์ ผู้ร้องไม่อุทธรณ์คำสั่งนี้ต่อมาศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกอุทธรณ์ของผู้ร้องขัดทรัพย์ผู้ร้องขัดทรัพย์ฎีกาว่า คำร้องขัดทรัพย์มีมูลและไม่ได้ยื่นเข้ามาเพื่อประวิงให้ชักช้า การไม่อุทธรณ์เมื่อศาลชั้นต้นสั่งจำหน่ายคดีก็เป็นการชอบ เพราะจะเป็นการซ้ำหรือซ้อนกับอุทธรณ์เดิม ขอให้ยกคำร้องของโจทก์ โดยผู้ร้องไม่ต้องวางเงินประกัน กับงดการจำหน่ายคดี
เมื่อจำหน่ายคดีแล้วขอให้ยกขึ้นพิจารณาใหม่ศาลฎีกาพิเคราะห์แล้ว เมื่อปรากฏว่าศาลชั้นต้นสั่งจำหน่ายคดีของผู้ร้องขัดทรัพย์เสียแล้ว คู่ความไม่อุทธรณ์คำสั่งนี้ คดีจึงถึงที่สุดแล้ว ไม่มีทางจะยกขึ้นพิจารณาใหม่ได้ และไม่มีประโยชน์ที่จะวินิจฉัยเกี่ยวกับคำสั่งของศาลชั้นต้นที่ให้ผู้ร้องวางประกันพิพากษาให้ยกฎีกาของผู้ร้องขัดทรัพย์
