คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 ขับรถยนต์ของจำเลยที่ 2 ตามคำสั่งและในทางการที่จ้างของจำเลยที่ 2 ด้วยความประมาทชนเสาไฟฟ้าของโจทก์ได้รับความเสียหาย เป็นการทำละเมิดต่อโจทก์ จำเลยที่ 2 ต้องร่วมรับผิดกับจำเลยที่ 1 ส่วนจำเลยที่ 3ผู้รับประกันภัยรถยนต์คันดังกล่าวต้องร่วมรับผิดด้วย ขอบังคับจำเลยทั้งสามร่วมกันใช้ค่าเสียหาย 19,000 บาท พร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์ จำเลยที่ 1 ที่ 2 ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณา จำเลยที่ 3 ให้การว่า จำเลยที่ 1 ไม่ใช่ลูกจ้างของจำเลยที่ 2 ไม่ได้ขับรถไปในทางการที่จ้างและมิได้ขับด้วยความประมาท ค่าเสียหายไม่เกิน 8,000 บาทกรณีเป็นเหตุสุดวิสัย คดีขาดอายุความ ขอให้ยกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยทั้งสามรับผิดต่อโจทก์ตามฟ้อง จำเลยที่ 3 อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยที่ 3 ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า โจทก์ฟ้องจำเลยที่ 1 และที่ 2 ให้ร่วมรับผิดในมูลละเมิดฟ้องจำเลยที่ 3 ให้รับผิดตามสัญญาประกันภัยค้ำจุน จำเลยที่ 3 ให้การในเรื่องนี้ไว้ตามข้อ 2 แต่เพียงว่า "กรณีจะเป็นประการใดก็ตาม จำเลยที่ 3 ขอให้การตัดฟ้องของโจทก์ว่า โจทก์ฟ้องคดีนี้เมื่อขาดอายุความตามกฎหมายแล้ว" โดยจำเลยที่ 3มิได้แสดงโดยชัดแจ้งว่าคดีขาดอายุความเรื่องอะไรและเพราะเหตุใดคำให้การของจำเลยที่ 3 จึงไม่ถูกต้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 177 วรรค 2 ย่อมไม่ก่อให้เกิดประเด็นในคดี คำวินิจฉัยของศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ในข้อนี้จึงเป็นการนอกประเด็น จำเลยที่ 3 จะยกขึ้นฎีกาไม่ได้และถือได้ว่าเป็นข้อที่มิได้ยกขึ้นว่ากล่าวกันมาแล้วในศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ฎีกาของจำเลยที่ 3 เรื่องอายุความจึงต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 249 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้
ผลคำพิพากษา
พิพากษายกฎีกาของจำเลยที่ 3
