คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3จำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3 จำเลยชำระเงินมาบางส่วนแล้วเห็นควรกำหนดโทษสถานเบา ให้ลงโทษจำคุก 4 เดือนจำเลยให้การรับสารภาพมีเหตุบรรเทาโทษลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงจำคุก 2 เดือนจำเลยอุทธรณ์ ขอให้ลงโทษสถานเบาหรือรอการลงโทษศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีนี้ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลย2 เดือน
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน คดีต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 ที่จำเลยฎีกาโต้เถียงดุลพินิจในการลงโทษของศาลอุทธรณ์ โดยขอให้ลงโทษสถานเบากว่าโทษที่ศาลอุทธรณ์ลงแก่จำเลยหรือรอการลงโทษนั้น เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามมิให้ฎีกา ศาลฎีกาจึงไม่รับวินิจฉัยให้สำหรับฎีกาของจำเลยในข้อที่ว่า โจทก์ได้ใช้สิทธิทางแพ่งโดยฟ้องเรียกเงินตามเช็คจากจำเลยเป็นคดีแพ่ง ได้แก่คดีแพ่งหมายเลขดำที่1237/2530 ของศาลชั้นต้น โจทก์ตกลงยอมให้จำเลยผ่อนชำระเป็นรายเดือน เดือนละ 3,000 บาทเป็นอย่างน้อย ได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความต่อหน้าศาลเมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม 2530 และศาลได้พิพากษาตามยอมแล้ว จึงถือว่าโจทก์ไม่ติดใจดำเนินคดีอาญาแก่จำเลยแล้ว สิทธิในการดำเนินคดีอาญาของโจทก์ระงับไปตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 39(2) ศาลจึงต้องจำหน่ายคดีจากสารบบความ ปัญหาดังกล่าวเป็นปัญหาข้อกฎหมายเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อย
ศาลอุทธรณ์จึงไม่มีอำนาจพิจารณาและพิพากษาลงโทษจำเลยนั้นเห็นว่า สัญญาประนีประนอมยอมความในคดีแพ่งตามที่จำเลยอ้างในฎีกาไม่มีข้อตกลงว่าโจทก์ไม่ติดใจที่จะดำเนินคดีแก่จำเลยในทางอาญาสิทธินำคดีอาญามาฟ้องย่อมไม่ระงับ ที่ศาลอุทธรณ์ดำเนินกระบวนพิจารณาต่อมาจึงชอบแล้ว ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น"
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
