คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้กักตุนน้ำตาลทรายขาวไว้ในความครอบครองจำนวน ๕๗ กระสอบ น้ำหนัก ๕,๗๐๐ กิโลกรัมโดยไม่ได้รับอนุญาต เจ้าพนักงานตรวจพบน้ำตาลดังกล่าวจึงยึดไว้เป็นของกลาง ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติกำหนดราคาสินค้าและป้องกันการผูกขาด พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๔, ๗, ๘, ๒๓, ๒๔, ๒๖, ๓๐, ๔๐, ๔๓, ๔๕ ประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๓๓ ริบของกลางและจ่ายเงินรางวัลแก่ผู้จับ
จำเลยให้การรับสารภาพ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามฟ้อง ให้ลงโทษจำเลยให้จ่ายเงินรางวัลแก่ผู้จับ ส่วนน้ำตาลของกลางไม่ริบ
โจทก์อุทธรณ์ขอให้ริบน้ำตาลทรายของกลาง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ความผิดในคดีนี้เกิดขึ้นจากการที่จำเลยมิได้รับอนุญาตจากเลขาธิการหรือประธานคณะกรรมการส่วนจังหวัดที่กำหนดให้มีน้ำตาลทรายขาวไว้ในความครอบครองเกินกว่า ๑,๐๐๐ กิโลกรัม ซึ่งเป็นการฝ่าฝืนประกาศคณะกรรมการกลางกำหนดราคาสินค้าและป้องกันการผูกขาด ฉบับที่ ๓๒ พ.ศ. ๒๕๒๓ เท่านั้นน้ำตาลทรายขาวของกลางจึงมิใช่ทรัพย์ที่มีไว้เพื่อใช้ในการกระทำความผิด หรือได้มาโดยได้กระทำความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๓ น้ำตาลทรายของกลางจึงไม่ริบ
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
