คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยลักลอบนำเห็ดหอมจำนวน 2 ถุง อันเป็นสินค้าต่างประเทศที่ยังมิได้ผ่านด่านศุลกากรและยังมิได้เสียอากรในการนำเข้ามาในราชอาณาจักร จากนอกราชอาณาจักรเข้ามาในราชอาณาจักร โดยมิได้ผ่านด่านตรวจของเจ้าพนักงานศุลกากรและมิได้เสียภาษีศุลกากรตามกฎหมาย และจำเลยกับพวกได้บุกรุกเข้าไปในห้องเก็บของอันเป็นสถานที่ราชการโดยไม่มีเหตุอันสมควรกับได้ต่อสู้ทำร้ายร่างกาย นายจำลองกลิ่นส่ง เจ้าหน้าที่ศุลกากรซึ่งทำการจับกุมจำเลยกับพวก เป็นเหตุให้ได้รับอันตรายแก่กาย อันเป็นการต่อสู้และขัดขวางเจ้าพนักงานในการปฏิบัติตามหน้าที่ และจำเลยกับพวกได้ร่วมกันนำเห็ดหอม 2 ถุงดังกล่าวอันเป็นสินค้าที่ลักลอบนำเข้ามาในราชอาณาจักร ซึ่งเจ้าหน้าที่ศุลกากรได้ยึดรักษาไว้เพื่อบังคับการให้เป็นไปตามกฎหมายไป
ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติศุลกากร ฯลฯ ประมวลกฎหมายอาญา ฯลฯ และริบของกลางจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 296 ข้อหาอื่นให้ยก เห็ดหอมของกลางไม่ริบโจทก์จำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 27 กระทงหนึ่ง ผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 142, 83 กระทงหนึ่ง และผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 138,140, 296 อีกกระทงหนึ่ง ฯลฯ ของกลางริบ นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงที่คู่ความนำสืบและการเผชิญสืบของศาลชั้นต้นรับกันว่า สถานีรถไฟปาดังเบซาร์ที่เกิดเหตุตั้งอยู่ในประเทศมาเลเซียห่างเขตแดนประเทศไทย 500 เมตร
เรียกกันทั่วไปว่าสถานี 1ภายในสถานีมีที่ทำการด่านศุลกากรของไทยและมาเลเซียโดยของไทยอยู่ด้านทิศเหนือ มีเจ้าหน้าที่ปฎิบัติการเกี่ยวกับภาษี และยังมีสถานี 2ในประเทศไทยห่างเขตแดน 300 - 400 เมตร เพื่อให้ขบวนรถไฟหยุดให้เจ้าหน้าที่ตำรวจและเจ้าหน้าที่ศุลกากรร่วมกันตรวจค้นจับกุมของหนีภาษีและผิดกฎหมายโดยเฉพาะไม่มีการให้เสียภาษีกันอีก ที่จอดรถไฟที่เรียกกันว่าสถานี 2 นี้ ไม่มีอาคารสถานีหรือที่ทำการด่านศุลกากรแต่อย่างใด ตามวันเวลาเกิดเหตุ นายจำลอง กลิ่นส่ง นายตรวจศุลกากร 3ประจำด่านศุลกากรปาดังเบซาร์ได้ยึดเห็ดหอม ซึ่งเป็นสินค้าต่างประเทศไม่ปรากฏเจ้าของมาจากที่ทำการพนักงานตรวจรถไฟ (พ.ต.ร.) ซึ่งอยู่ติดกับอาคารสถานีรถไฟทางด้านเหนือมาเพื่อเก็บในด่านศุลกากร
ขณะที่รอคนเปิดประตูห้องอยู่นั้น จำเลยได้เข้ามาแสดงตัวเป็นเจ้าของขอของคืนนายจำลองไม่ยอมคืน จึงเกิดทำร้ายกันปัญหาที่จะต้องวินิจฉัยประการแรกก็คือ ข้อหาตามฟ้องของโจทก์ศาลไทยมีอำนาจพิจารณาพิพากษาหรือไม่ และเพียงใดข้อเท็จจริงฟังได้ว่าเหตุคดีนี้เกิดที่รัฐเปอร์ลิส ประเทศมาเลเซียสถานที่เกิดเหตุเป็นสถานีร่วมปาดังเบซาร์ ซึ่งมีประกาศกระแสพระบรมราชโองการให้ใช้สัญญาว่าด้วยการเดินรถไฟ ระหว่างพระราชอาณาจักรสยามกับกลันตัน ไทรบุรี เปอร์ลิสและสหรัฐมลายู ลงวันที่ 24 ธันวาคม2467 ข้อ 17 ว่า "เมื่อเจ้าพนักงานศุลการักษ์ของประเทศที่ไม่ใช่ผู้เป็นเจ้าของแห่งที่ตั้งสถานีร่วม ฤาทางร่วม พบผู้กระทำผิดต่อกฎหมายภาษีฤากฎข้อบังคับของประเทศแห่งตนภายในสถานีร่วม
ฤาในทางร่วมให้เจ้าพนักงานผู้นั้นใช้กฎหมายนั้นบังคับคดี และให้ใช้อำนาจตามกฎหมายอนุญาตเพื่อทำการไต่สวน บันทึกสำนวนความผิด ยึดของกลาง,จับผู้กระทำผิด, จำหน่ายของกลางที่ริบไว้, ยอมไกล่เกลี่ยเปรียบเทียบและทำการอื่น ๆ ที่จำเป็นเพื่อระงับปราบปรามเหตุการณ์ทุจริตต่าง ๆในเรื่องลอบลักหนีภาษีให้น้อยลง" และข้อ 18 ว่า "ความผิดที่บุคคลได้กระทำในสถานีร่วมฤาในทางร่วมอันฝ่าฝืนต่อกฎหมายภาษีและกฎข้อบังคับของประเทศที่ไม่ใช่ผู้เป็นเจ้าของแห่งที่ตั้งสถานีร่วมนั้นให้ชำระในศาลของประเทศนั้น และให้ลงโทษตามกฎหมายของประเทศนั้นได้" เช่นนี้ เมื่อเหตุเกิดขึ้นที่ที่ทำการพนักงานตรวจรถซึ่งอยู่ภายในบริเวณสถานีร่วมและเป็นความผิดตามกฎหมายภาษีศุลกากรกับความผิดซึ่งเกี่ยวเนื่องกัน
คือข้อหาต่อสู้ขัดขวางเจ้าพนักงานและเอาของกลางไป ศาลไทยจึงมีอำนาจพิจารณาพิพากษาได้ในข้อหาลักลอบนำสินค้าต่างประเทศเข้ามาในราชอาณาจักรโดยมิได้ผ่านการตรวจและเสียภาษีศุลกากรนั้น ข้อเท็จจริงได้ความว่าเห็ดหอมของจำเลย 2 ถุง วางอยู่ในที่พักพนักงานตำรวจรถไฟ ซึ่งอยู่ติดกับสถานีรถไฟปาดังเบซาร์อันเป็นที่ตั้งด่านศุลกากรไทยในประเทศมาเลเซีย ห่างเขตแดนประเทศไทยถึง 500 เมตร ดังนี้ ถือว่าจำเลยนำสินค้าต่างประเทศเข้ามาในราชอาณาจักรตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 27 ยังไม่ได้ แม้หากจำเลยตั้งใจจะนำเข้ามาในราชอาณาจักร จำเลยก็ยังมีโอกาสกลับใจหรือนำของไปเสียภาษีให้ถูกต้องดังที่จำเลยนำสืบก็เป็นได้ และการวางของเช่นนี้ไม่ปรากฏว่าเป็นที่หวงห้ามแต่ประการใด การกระทำของจำเลยยังไม่เป็นความผิดแม้เพียงขั้นพยายามกระทำผิดในข้อหาฐานต่อสู้ขัดขวางทำร้ายร่างกายเจ้าพนักงานในการปฏิบัติหน้าที่ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 138, 140 และ 296นั้น ปรากฏว่าศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลย จำคุก 1 ปี 6 เดือนตามมาตรา 296
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษาลงโทษจำเลย จำคุก 1 ปี6 เดือนเช่นกัน แต่ปรับบทว่าเป็นความผิดตามมาตรา 140 ซึ่งเป็นบทหนักจึงเป็นการแก้น้อย ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 218 ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยให้สำหรับความผิดฐานเอาไปเสียซึ่งของกลางอันเจ้าพนักงานได้ยึดได้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 142 นั้น เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่าการกระทำของจำเลยที่นำเห็ดหอมไปวางไว้ไม่เป็นความผิด การที่จำเลยไปนำกลับคืนจึงหามีความผิดไม่พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องโจทก์ในข้อหาฐานลักลอบนำสินค้าต่างประเทศเข้ามาในราชอาณาจักร โดยมิได้ผ่านการตรวจและเสียภาษีศุลกากรตามพระราชบัญญัติศุลกากร พ.ศ. 2469 มาตรา 27 พระราชบัญญัติศุลกากร (ฉบับที่ 11) พ.ศ. 2490 มาตรา 3 และให้ยกฟ้องโจทก์ในข้อหาพาเอาไปเสียซึ่งของกลางอันเจ้าพนักงานได้ยึดไว้ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 142 นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ของกลางคืนเจ้าของ
