เนื้อความคำพิพากษา
ได้ความว่า ว.เปนคนอาศัยอยู่กับจำเลยได้รับอนุญาตให้ขายสุรา ว.ได้ตั้งขายสุราที่บ้านจำเลย วันใด ว.ไม่อยู่ จำเลยก็ขายแทนดังนี้ โจทก์จึงฟ้องหาว่าจำเลยขายสุราโดยมิได้รับอนุญาต ศาลเดิมตัดสินว่าจำเลยมีผิดตาม ม.๒๖ แห่ง พรบ ภาษีชั้นใน จ.ศ.๑๒๔๘ ให้ปรับ ๔ ชั่ง ศาลฎีกาและศาลอุทธรณ์ตัดสินต้องกันกลับศาลเดิมว่า จำเลยไม่มีผิด ให้ยกฟ้องโจทก์ปล่อยจำเลย
