คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่า จำเลยที่ ๒ ซึ่งเป็นภรรยาผู้ร้องได้ทำยอมต่อศาลใช้ต้นเงินแลดอกเบี้ยให้ โจทก์เป็นเงิน ๑๑๒๑ บาทเศษ ในฐานเป็นผู้ค้ำประกัน จำเลยที่ ๑ โจทก์จึงนำยึดโรงสีไฟซึ่งเป็นสินบริคณห์ระวางจำเลยที่ ๒ กับผู้ร้อง ศาลเดิมตัดสินว่าการที่จำเลยที่ ๒ ไปทำสัญญานั้นผู้ร้องมิได้รู้เห็นยินยอมด้วย จึงให้ถอนการยึด
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าตาม ม.๓๘ แห่งประมวลแพ่ง หญิงมีสามีจะทำนิติกรรมใด ๆ ย่อมสมบูรณ์ตามกฎหมาย แต่ไม่ผูกพันสินบริคณห์เมื่อมิได้รับอนุญาตจากสามี ดังนั้นกฎหมายจึงบัญญัติว่าเป็นโมฆียะ ถ้าสามีให้สัตยาบันภายหลังแล้ว นิติกรรมนั้นก็สมบูรณ์ในสินบริคณห์ ส่วน ม.๔๑ วรรคสุดท้ายนั้นเป็นบทบัญญัติในเรื่องที่หญิงได้รับอนุญาตจากสามีให้ทำกิจการค้าขายแยกเป็นส่วนหนึ่งต่างหาก คือถ้าหญิงมีหนี้สินเกิดขึ้นเนื่องตากกิจการค้าดังว่าไว้ในวรรค ๑ แล ๒ เจ้าหนี้มีสิทธิยึดสินบริคณห์ได้ฉะเพาะที่เป็ฯส่วนของหญิง คดีนี้จำเลยที่ ๒ หาได้เป็นหนี้โจทก์ในการค้าขายไม่ แลเมื่อไม่ได้รับอนุญาตจากสามีในการที่ทำสัญญาประกันแล้ว นิติกรรมนั้นจึงไม่ผู้พันสินบริคณห์ แลตัดสินยืนตามศาลเดิม
