คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่า จำเลยเคยต้องโทษมาแล้ว ๔ ครั้ง ซึ่งมิใช่ความผิดฐานลหุโทษฤาความผิดที่เกิดขึ้นด้วยความประมาท จำเลยพ้นโทษในครั้งสุดท้าย เมื่อวันที่ ๓๐ กันยายน พ.ศ. ๒๔๖๗ แลเมื่อวันที่ ๑๕ ธันวาคม พ.ศ. ๒๔๖๘ เจ้าพนักงานจับจำเลยได้ โจทย์จึงฟ้องขอให้ส่งตัวไปอยู่ต่างจังหวัด ตามพระราชบัญญัติดัดสันดานคนจรจัด ร.ศ. ๑๒๗ ศาลจังหวัดหลังสวนเห็นว่า พระราชบัญญัติดัดสันดาน ข้อ ๓ มีกำหนดโทษให้ส่งไปอยู่ต่างจังหวัด ๗ ปีถึง ๑๐ ปี คดีโจทย์ไม่ขาดอายุความตามมาตรา ๗๘ จึงให้ส่งจำเลยไปต่างจังหวัด
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า เกินกำหนดอายุความตาม ม.๗๘ ข้อ ๔ ให้ยกฟ้อง ศาลฎีกายกปัญหาขึ้นวินิจฉัยว่าอายุความที่จะส่งจำเลยไปอยู่ต่างจังหวัดนั้น จะอยู่ในอายุความตามกฎหมายอาญามาตรา ๗๘ ข้อ ๒ ข้อ ๓ ฤา ข้อ ๔ แลวินิจฉัยกฎหมายว่าคดีของโจทย์ตกอยู่ในมาตรา ๗๘ ข้อ ๔ ซึ่งเกินอายุความเสียแล้ว ฎีกาของโจทย์ไม่ควรรับไว้พิจารณา
