คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๑๕๗, ๙๑
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วพิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา ศาลฏีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริง ข้อเท็จจริงฟังได้ว่าโจทก์ได้รับอนุญาตประกอบการขนส่งประเภทรถโดยสารประจำทางในเขตจังหวัดสุพรรณบุรี จำเลยรับราชการตำแหน่งขนส่งจังหวัดสุพรรณบุรี โจทก์ได้ยื่นคำขอเลิกใช้รถประจำทาง ๒ คัน จำเลยสั่งชะลอการถอนรถทั้งสองคันอ้างว่าโจทก์ไม่แจ้งถึงเหตุผลและความจำเป็น โจทก์จึงขอเลิกใช้รถดังกล่าวอีก โดยแจ้งเหตุผลและความจำเป็นไปด้วย จำเลยก็ยังไม่อนุญาต ต่อมาอีกประมาณ ๒๐ วัน รถร่วมจำนวน ๒๑ คันพากันหยุดไม่ยอมรับส่งผู้โดยสาร จำเลยสั่งให้โจทก์จัดหารถมาแล่นรับส่งคนโดยสารแทนรถที่หยุดภายใน ๗ วัน ปัญหาว่าการกระทำของจำเลยเป็นความผิดตามฟ้องหรือไม่ เห็นว่า การที่โจทก์ยื่นหนังสือขอถอนรถคันดังกล่าวออกจากบัญชี
ขส.บ.๑๑ นั้น พอแปลได้ว่าโจทก์ประสงค์ที่จะเลิกใช้รถที่จดทะเบียนแล้ว ตามมาตรา ๗๙ แห่งพระราชบัญญัติการขนส่งทางบก พ.ศ. ๒๕๒๒ แต่ตามบทบัญญัติดังกล่าวกำหนดให้ผู้ที่ประสงค์จะเลิกใช้รถที่จดทะเบียนแล้วมีหน้าที่แจ้งเป็นหนังสือให้นายทะเบียนทราบ โดยโจทก์จะต้องนำแผ่นป้ายเลขทะเบียนรถคืนแก่นายทะเบียนภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่เลิกใช้รถ มิฉะนั้นจะต้องได้รับโทษตามมาตรา ๑๔๓ นอกจากนี้โจทก์ไม่มีระเบียบหรือข้อบังคับใดมาแสดงให้เห็นว่า เมื่อโจทก์ยื่นหนังสือเลิกใช้เพื่อขอถอนรถร่วมในสัมปทานของโจทก์ออกจากบัญชี ขส.บ.๑๑ จำเลยมีหน้าที่ต้องปฏิบัติตามคำขอของโจทก์โดยจำเลยจะพิจารณาสั่งเป็นอย่างอื่นตามที่เหมาะสมไม่ได้ ดังนั้น การที่จำเลยไม่อนุญาตให้โจทก์ถอนรถร่วมออกจากบัญชี
ขส.บ.๑๑ ดังกล่าว จะถือว่าเป็นการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบไม่ได้ ส่วนที่โจทก์ฎีกาว่าจำเลยทราบอยู่แล้วว่าการที่รถร่วมหยุดแล่นรับส่งผู้โดยสารมิได้เกิดจากการกระทำของโจทก์ แต่จำเลยกลับสั่งให้โจทก์นำรถเข้าแล่นรับส่งผู้โดยสารแทนรถที่หยุดแล่นโดยทราบอยู่แล้วว่าโจทก์ไม่ได้ปฏิบัติผิดเงื่อนไขและไม่อาจปฏิบัติตามคำสั่งนั้นได้ เพื่อแกล้งให้โจทก์ต้องจัดหารถใหม่ ทำให้โจทก์เสียหายนั้น
ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์เป็นผู้ได้รับใบอนุญาตประกอบการขนส่งประจำทางด้วยรถที่ใช้ในการขนส่งผู้โดยสาร ซึ่งในใบอนุญาตดังกล่าวได้กำหนดให้โจทก์ปฏิบัติตามกฎหมายและเงื่อนไขที่นายทะเบียนกำหนดตามมาตรา ๓๑ แห่งพระราชบัญญัติการขนส่งทางบก พ.ศ. ๒๕๒๒ได้ความว่ารถที่โจทก์นำเข้ารับส่งผู้โดยสารตามใบอนุญาตประกอบการขนส่งรถประจำทางพากันหยุดแล่นรับส่งผู้โดยสาร ถือได้ว่าโจทก์ได้ปฏิบัติผิดเงื่อนไขที่นายทะเบียนกำหนดตามมาตรา ๓๑(๑) แห่งพระราชบัญญัติการขนส่งทางบก พ.ศ. ๒๕๒๒ ในใบอนุญาตดังกล่าว จำเลยในฐานะนายทะเบียนอาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๔๖ แห่งพระราชบัญญัติดังกล่าวสั่งโจทก์ให้ปฏิบัติให้ถูกต้องตามเงื่อนไขในมาตรา ๓๑ได้โดยชอบ การกระทำของจำเลยจึงไม่เป็นความผิดตามฟ้อง
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน.
