คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. ๒๔๙๗ มาตรา ๓
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว เห็นว่าคดีมีมูล ให้ประทับฟ้อง จำเลยให้การปฏิเสธ
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. ๒๔๙๗ มาตรา ๓ ให้จำคุก๓ เดือน
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ปรากฏว่าในเช็คพิพาทเอกสารหมาย จ.๑ได้ลงวันที่สั่งจ่ายไว้ ๒ ครั้ง ครั้งแรกลงวันที่ ๓๐ ธ.ค. ๒๘ตรงเลข ๐ (ศูนย์) มีรอยหมึกเขียนทับหนากว่าตัวเขียนอื่น และมีชื่อจำเลยเซ็นกำกับไว้ข้างหน้า ส่วนบรรทัดถัดลงมาเป็นตราประทับลงวันที่ ๑๗ มี.ค. ๒๕๓๐ ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินเมื่อวันที่ ๑๗มีนาคม ๒๕๓๐ โดยให้เหตุผลว่า "ลายมือชื่อผู้สั่งจ่ายไม่เหมือนตัวอย่างที่ให้ไว้ และให้ผู้สั่งจ่ายลงนามเต็มกำกับการแก้ไข"โจทก์เบิกความว่าวันที่สั่งจ่ายครั้งแรก จำเลยมิได้ลงชื่อกำกับได้พิจารณาเช็คดังกล่าวแล้ว มีชื่อจำเลยเซ็นกำกับไว้ข้างหน้าวันที่สั่งจ่ายครั้งแรกเท่านั้น ซึ่งน่าจะเป็นเพราะเลข ๐ (ศูนย์)มีการเขียนทับลงไปเป็นรอยอยู่
ส่วนที่ตราประทับลงวันที่ ๑๗ มี.ค.๒๕๓๐ ไม่มีลายเซ็นชื่อจำเลยกำกับ เห็นว่า ถ้าจำเลยเป็นผู้ประทับวันที่สั่งจ่ายดังกล่าว จำเลยก็น่าจะเซ็นชื่อกำกับและขีดฆ่าวันสั่งจ่ายเดิมออกเสีย แต่ก็มิได้กระทำเช่นนั้น จึงต้องฟังว่าจำเลยมิได้เป็นผู้ประทับตราลงวันที่ ๑๗ มี.ค. ๒๕๓๐ ซึ่งมุ่งหมายจะให้เป็นวันสั่งจ่ายครั้งใหม่ เช็คพิพาทถือได้ว่ามีผู้แก้ไขวันที่สั่งจ่ายใหม่อันเป็นการแก้ไขเปลี่ยนแปลงในข้อสำคัญของเช็คโดยจำเลยมิได้ยินยอมด้วย เช็คนั้นจึงเสียไปตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๐๐๗ วรรคหนึ่ง จำเลยจึงไม่มีความผิดตามฟ้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษาชอบแล้ว ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน.
