คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยสมคบกันมีมีดและไม้ตะพดเป็นสาตราวุธเป็นคนร้ายปล้นโคของนายเผื่อน ขอให้ ลงโทษตาม กฎหมายลักษณะอาญามาตรา ๓๐๑
จำเลยให้การปฏิเสธต่อสู้อ้างฐานที่อยู่และว่าพอเดินทางกลับบ้านก็ถูกจับหาว่าปล้นทรัพย์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่า ฟ้องเช่นนี้ไม่อาจให้จำเลยเข้าใจว่า ตนถูกฟ้องว่ากระทำอย่างไร จึงจะเป็นผิดฐานปล้น เป็นฟ้องเคลือบคลุมจึงงดสืบพะยานและ พิพากษายกฟ้อง โจทก์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์กล่าวในฟ้องว่า จำเลยมีมีดและไม้ตะพดเป็นสาตราวุธสมคบกันบังอาจเป็นคนร้ายปล้นโคของนายเผื่อน ฯลฯ และขอให้ ลงโทษ จำเลยตามมาตรา ๓๐๑ - ๖๓ ดังนี้ จำเลยเข้าใจข้อหาดีแล้วว่าต้องหาเรื่องอะไร จึงต่อสู้ว่าไม่ได้ทำผิด ฟ้องของ โจทก์จึงไม่เป็นฟ้องเคลือบคลุม
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืนตาม ศาลอุทธรณ์ที่สั้งให้ ศาลชั้นต้นดำเนินการสืบพะยานและ พิพากษาคดีต่อไป
