คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้สืบเนื่องจากโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติเทศบาล พ.ศ. 2496 มาตรา 60 พระราชบัญญัติเทศบาล (ฉบับที่ 5)พ.ศ. 2510 มาตรา 5 พระราชบัญญัติสาธารณสุข พ.ศ. 2484 มาตรา 8พระราชบัญญัติสาธารณสุข (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2527 มาตรา 4 เทศบัญญัติเทศบาลเมืองภูเก็ต เรื่อง ควบคุมการค้าซึ่งเป็นที่รังเกียจหรืออาจเป็นอันตรายแก่สุขภาพ พ.ศ. 2529 ข้อ 6, 7, 12 และสั่งห้ามจำเลยมิให้ประกอบการค้าคือการเลี้ยงสุกรในเขตเทศบาลเมืองภูเก็ตต่อไป จนกว่าจะได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานท้องถิ่น
จำเลยให้การรับสารภาพ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามฟ้องลงโทษปรับ 100 บาท จำเลยให้การรับสารภาพ ลดโทษให้กึ่งหนึ่งคงปรับ50 บาท ห้ามจำเลยมิให้ประกอบการค้าคือการเลี้ยงสุกรในเขตเทศบาลเมืองภูเก็ตต่อไปจนกว่าจะได้รับใบอนุญาตจากเจ้าพนักงานท้องถิ่นต่อมาโจทก์ยื่นคำร้องว่า จำเลยยังคงฝ่าฝืนประกอบการค้าโดยเลี้ยงสุกรในเขตเทศบาลเมืองภูเก็ตต่อมา ขอให้ออกหมายบังคับคดีเพื่อให้จำเลยปฏิบัติตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ยกคำร้องโจทก์อุทธรณ์คำสั่งศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ที่โจทก์ฎีกาว่าตามคำขอของโจทก์โจทก์ก็ได้ระบุขอให้ศาลออกหมายบังคับคดีให้จำเลยปฏิบัติตามคำพิพากษาโดยบังคับให้จำเลยงดเว้นการเลี้ยงสุกรในเขตเทศบาลต่อไป เพื่อจะได้แจ้งให้จำเลยทราบว่าศาลออกหมายบังคับคดีเท่านั้นหากจำเลยทราบหมายบังคับคดีของศาลแล้วไม่ปฏิบัติตามหมายบังคับคดีโดยยังเลี้ยงสุกรอีก ขั้นตอนต่อไปโจทก์ก็จะยื่นคำขอฝ่ายเดียวโดยทำเป็นคำร้องต่อศาลให้มีคำสั่งตั้งเจ้าพนักงานบังคับคดีต่อไปตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 296 ทวิ ดังนั้น คำร้องของโจทก์ดังกล่าวจึงชัดแจ้งและชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 275(3) ประกอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 15 แล้วนั้น เห็นว่าตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นได้สั่งห้ามจำเลยมิให้ประกอบการค้าคือการเลี้ยงสุกรในเขตเทศบาลเมืองภูเก็ตต่อไปจนกว่าจะได้รับใบอนุญาตจากเจ้าพนักงานท้องถิ่น ซึ่งจำเลยมีหน้าที่ต้องปฏิบัติตามคำพิพากษาดังกล่าว
การที่จำเลยยังคงฝ่าฝืนไม่ปฏิบัติตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้นดังกล่าวซึ่งเทศบาลเมืองภูเก็ตได้แจ้งให้จำเลยหยุดการประกอบการเลี้ยงสุกรในเขตเทศบาลเมืองภูเก็ตภายในกำหนดแล้วแต่จำเลยยังคงขัดขืนเลี้ยงสุกรดังกล่าวต่อไปนั้น เมื่อประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามิได้บัญญัติถึงวิธีดำเนินการเกี่ยวกับการบังคับคดีเพื่อให้เป็นไปตามคำพิพากษา จึงต้องนำบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งที่บัญญัติไว้ในเรื่องการบังคับคดีตามคำพิพากษาหรือคำสั่งมาใช้บังคับเท่าที่จะพอใช้บังคับได้ตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 15 เกี่ยวกับเรื่องนี้ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 275 บัญญัติว่า "ถ้าเจ้าหนี้ตามคำพิพากษาจะขอให้บังคับคดีให้ยื่นคำขอฝ่ายเดียวต่อศาลเพื่อให้ออกหมายบังคับคดีคำขอนั้นให้ระบุโดยชัดแจ้ง(1)
................(2) ................(3) วิธีการบังคับคดีซึ่งขอให้ออกหมายนั้น"ตามคำร้องของโจทก์ที่ขอให้ศาลชั้นต้นออกหมายบังคับคดีระบุเพียงว่า ขอให้ศาลออกหมายบังคับคดีเพื่อให้จำเลยปฏิบัติตามคำพิพากษาด้วย มิได้ระบุโดยแจ้งชัดถึงวิธีการบังคับคดีว่าจะให้บังคับคดีด้วยวิธีการอย่างไร จึงเป็นคำร้องที่ไม่ชอบด้วยบทบัญญัติแห่งกฎหมายดังกล่าว ที่ศาลอุทธรณ์สั่งยกคำร้องของโจทก์ชอบแล้ว ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน.
